Israëlische kiezer wil geen vredesproces

Voordat we tot de schuldvraag overgaan bij de <a href=\"http://extra.volkskrant.nl/opinie/admin/Voordat we tot de schuldvraag overgaan bij de aanvallen van Israel op de Gaza-strook, heb ik een paar aanbevelingen. \">aanvallen van Israel op de Gaza-strook, heb ik een paar aanbevelingen.

Zou het geen goed idee zijn als Duitsland de twee duikboten die ze Israël beloofde als troost na afloop van de oorlog tegen Hezbollah in 2006, nog even achter de hand houdt? Nu van pas komen doen ze toch niet. Zou het ook geen goed idee zijn als Tony Blair, leider van het kwartet landen dat het vredesproces tussen Israël en de Palestijnen op de rails moet houden (of beter gezegd: krijgen), al zijn bezoeken aan Jeruzalem tot nader order even opschort? En kan ik Javier Solana aanraden om de import van Israëlische landbouwproducten verbouwd op bezet gebied even stop te zetten? Of de privileges die Israël sinds jaar en dag geniet op een laag pitje te zetten.

Dit zijn concrete, kleine acties waardoor de wereldgemeenschap laat blijken het niet eens te zijn met wat er ten zuiden van Tel Aviv gebeurt. 'Israël heeft het recht zichzelf te verdedigen', klinkt het nu unisono uit de diplomatieke monden en daar gaat weer een raket richting huizen, politiebureaus en terroristische cellen. Bijna driehonderd doden in nog geen 48 uur. Je zou bijna denken dat de generaal haast heeft. Chanoeka was nog niet afgelopen, de kosjere oliebol zwaar op de maag of ze repten zich richting hun tanks en gevechtsvliegtuigen.

In februari is het zover, dan spreekt de Israëlische kiezer zich uit over welke koers het land moet varen. De campagne voor de rechtse stem is eergisteren begonnen. Die wil geen vredesproces. Die wil uitbreiding van bebouwing op de bezette gebieden. Die wil de Israëlische Palestijnen het land uit. Die wil de harde hand tegen de raketten op Sderot en Asheklon.

Tzipi Livni had het al aangekondigd. Zij wil korte metten maken met Hamas. Een lastige vlieg die ze eventjes dood zal slaan. Barak, minister van Defensie, kon bij zoveel dreigende taal niet achterblijven. Netanyahu, die voorop ligt in de peilingen, bezorgt Livni en Barak meer angst dan Hamas.

Wie de oorlogsretoriek de afgelopen week heeft gelezen, zag het aankomen. Israël houdt de Gazanen aansprakelijk voor de democratische keuze voor het, in haar ogen, terroristische Hamas en dat maakt alle Gazanen tot terroristen. Egypte trad op als bemiddelaar maar maakte er een potje van. Hamas wist tijdens het bestand met Israël geen concrete vooruitgang te creëren voor de bewoners van Gaza. De grensovergang met Egypte bleef gesloten. De gevangenis bleef een gevangenis. De electriciteit was afgesloten. Hamas zegde het bestand op. Het bestand had niets opgeleverd. De blokkade werd niet opgeheven. Hamas wilde de zaak onder druk zetten om tot een nieuwe onderhandelingspositie te komen. De taktiek heeft verkeerd uitgepakt. Zelfs Hassan Nasrallah, leider van Hezbollah, lijkt in zijn toespraak naar aanleiding van de aanvallen op Gaza met de toestand in zijn maag te zitten. Hij roept de Egyptenaren op te gaan demonstreren. Opvallend tandeloos. Met de net begonnen aanval heeft Israël opnieuw laten zien dat ze nooit zal toelaten dat een zwakkere partij haar de les leest in de Arabische regio.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden