COLUMNPeter Buwalda

‘Is tennis nog niet overgewaaid naar het veen?’, vroeg ik in de Perry in Assen

We gingen dus tennisrackets kopen. In Assen. Ook daar is de Perry zo’n enorme zaak met een roltrap, oneindige schoenenwanden en met de aarde mee-krommende vloeren. Ze hadden edoch maar twee tennisrackets. Op zich precies genoeg, maar kom, het zijn toch zeker de Amerikaanse verkiezingen niet.

‘Niet heel veel keuze’, zei ik tegen het knaapje dat erbij kwam staan. ‘Is tennis nog niet overgewaaid naar het veen?’ Ik bedoel, we kwamen niet voor een bobslee. Dat ze er daar geen dertig van hadden hangen, akkoord.

‘Jawel, nee, eh...’, stamelde het kereltje, zichtbaar teleurgesteld in zijn provincie, in zijn Perry-filiaal, misschien zelfs in zijn sportartikelenloopbaan, ‘dat is door de corona.’

We keken naar het tennisracketwandje. Geen kaalslag van lege haakjes. ‘Het heerst’, zei ik toch maar.

Het ene racket kostte 29,95 en het andere 39,95. Het ventje adviseerde Jet de dure, omdat zij vroeger had getennist, en mij, die aangaf wel eens te hebben gepingpongd, de goedkope.

Tussen de snaren van het mij toebedachte schepnet zat een kartonnetje met het hoofd van Federer erop. Zou die weten dat hij een prul aanbeval? Om leuk te zijn knikte ik ernaar en vroeg zo serieus mogelijk: ‘Wie is dat?’

Te serieus. Ons turfstekertje zei op vlakke, informatieve toon: ‘Dat is Roger Federer, een tennisser.’ Nu blaffen: ‘Ja Bartje, dat weet ik ook wel, het was een grapje, man’, zou onaardig zijn. ‘Aha’, zei ik daarom. ‘Nou, dan zul je zien dat ik binnenkort ergens zijn naam tegenkom.’ Hiermee had de sessie haar maximale vreemdheid bereikt, alles zou gewoner worden, dus gingen we.

Daags later brachten we een bezoek aan onze eigen Perry. Heerlijk om er zelf een te hebben, merkte ik. In onze eigen Perry hingen tientallen rackets. ‘De lagelonenlanden’, concludeerde ik, ‘hebben corona in één dag platgeslagen met een brede hamer.’ Bij ons voegde zich een atletische jongeman met een zorgelijk smal hoofdje. Er zat een oortje in, en anders was hij een medium, want steeds keek hij zomaar een kant op en murmelde in zijn oksel: ‘Golfballen, hurry, pak jij die vrouw?’ Of: ‘Kassa, kassa, snel, nee jij. Nee jij, Remco. Nu graag.’

We staken ons praatje af, ooit les gehad, alleen gepingpongd.

‘En nu willen jullie weer lekker gaan beginnen’, zei de jongen. In een verte turend wipte hij twee rackets van de haak.

Zijn hoofdje versmalde zich. ‘Dan zou ik qua de dame gaan voor een medium zwaar even balanced model van 320 hooguit 330 millimeter echt niet meer zodat je handle weight bezig kunt zijn en lekker door kunt swingen Remco achterin trainingspakken een vader en zoontje zonder controleverlies wegens een relatief comfortabele sweetspot bij een medium bladgrootte voor sturing naar de baseline als de dame tenminste wil gaan spinnen op de forehand ik neem aan van wel?’ Hij voerde bedoelde slag uit en gaf het racket aan Jet.

Ze knikte.

‘Voor de heer zou ik adviseren deze iets zwaardere 315 grams doorgroeier Remco neem die twee hurry up nu met een balansje richting handvat voor de steady mix tussen kracht en sturing naar de lijn toe mocht meneer er na een tijdje geen zin meer in hebben en anders is de stap naar een wat smaller frame en nauwere snaartjes snel gemaakt Remco?’

De jongen wierp me mijn doorgroeier zo onverwacht toe dat ik hem liet neder kletteren. Hij moest 149,95 kosten, zag ik tijdens het oprapen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden