Column Bert Wagendorp

IS-strijder Yago R. heeft veel weg van de verwende westerse millennial

Bert Wagendorp

De laatste enclave van het IS-kalifaat, rond Baghouz, staat op vallen en duizenden voormalige inwoners, vooral vrouwen en kinderen, zijn geëvacueerd. Onder hen ook velen die trouw zijn gebleven aan het IS-gedachtengoed, bleek maandag uit een verhaal in NRC. In de opvangkampen worden ‘afvalligen’ nog steeds slachtoffer van ‘prominente IS-vrouwen’.

De gevolgen van de ineenstorting liggen ineens pregnant op ons bordje. In de Volkskrant verklaarde voormalig IS-strijder Yago R. (26) maandag tegenover Ana van Es dat hij graag, liefst met vrouw en kind, terug wil naar Nederland, voor een ‘rustig leventje’, om ‘op te laden’, zijn kind ‘een gelukkig leven te geven’ en zichzelf ‘gedeisd te houden’. In 2014 reisde Yago R. vanuit Arnhem naar het kalifaat en nu zit hij vast bij de Koerden in Syrië, nadat hij zich in Baghouz had overgegeven – tamelijk laat, dus.

De regering heeft laten weten niet op Yago te zitten wachten. Yago begrijpt dat veel Nederlanders het een eng idee vinden als hij terugkomt, ook begrijpt hij dat hem bij terugkeer 6 jaar gevangenisstraf wacht. Hij is bereid die te accepteren. Verder lijkt Yago weinig te begrijpen. De naïviteit die hem ruim vier jaar geleden naar IS-gebied voerde (‘Ze boden het hele pakketje’), lijkt niet verminderd. Er komen veel klachten over zijn lippen, maar geen woord van spijt – ja, over de jaren van zijn leven die hij heeft vergooid, maar niet over wat de organisatie waartoe hij behoorde heeft aangericht. Yago R. heeft veel weg van de verwende westerse millennial – hoe gek dat ook klinkt voor iemand die bewust koos voor de middeleeuwse primitiviteit: het idee dat alles mogelijk is en dat er geen verband bestaat tussen keuzen en gevolgen. Zijn echtgenote Shamima (19), die op 15-jarige leeftijd vanuit Groot-Brittannië naar Syrië reisde, is zo mogelijk nog naïever. In Britse media praatte zij de wreedheden van IS goed. De Britten wisten genoeg en trokken haar paspoort in. Nu wil zij asiel aanvragen in Nederland – kansloze missie.

En dan is er ook nog het kind van Yago en Shamima, een jongetje van onduidelijke nationaliteit dat er ook weinig aan kan doen dat hij is geboren uit twee gehersenspoelde mafkezen. Ik gun Yago R. van harte de consequenties van zijn keuzen. Zijn vrouw lijkt me ook geen aanwinst voor onze samenleving. Wat mij betreft tonen we ons gastvrij – voor de slachtoffers en niet voor de daders.

Maar dat is niet het einde van het verhaal. Andere landen hebben de afgelopen jaren in Syrië actief gejaagd op IS-landgenoten, onder het motto ‘beter een dode strijder in Syrië, dan een levende thuis’. Nederland heeft dat, voor zover bekend, niet gedaan. Er zijn Nederlandse IS’ers gesneuveld bij bombardementen, maar er verblijven in ­Syrië meer Yago’s – Nederlandse staatsburgers. Die worden ooit vrijgelaten, door de Koerden of, zoals Donald Trump onlangs dreigde te doen, de Amerikanen. Mochten ze hun paspoort nog hebben, dan kunnen ze terug.

Je kunt alle haat jegens IS op Yago R. projecteren – of op de volgende dolende geest die zich binnenkort in de ­media zal melden, want daar kun je op wachten. Je kunt je onmacht en woede de vrije loop geven met een paar flinke tweets. Maar binnenkort staart een onschuldige kleuter met een opa en oma in Rotterdam in de lens van een camera en dan moeten we bedenken wat ons te doen staat.

We staan voor een onmogelijk dilemma en ik ben blij dat ik het niet hoef op te lossen. Laat je kleuters de moord stikken vanwege de geloofskrankzinnigheid van hun ­ouders of laat je humaniteit prevaleren – dat is de kwestie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden