Column Peter de Waard

Is stikstofruzie erger voor de economie dan Brexitruzie?

De Brexit verveelt Britten niet, integendeel: ze willen er nog vele generaties van genieten.

In een van de duizenden cartoons over de Brexit zegt een vader tegen zijn jonge zoon, die niet weet wat hij in zijn leven moet gaan doen: ‘Ik zou voor een carrière als Brexitminister kiezen. Dat geeft zekerheid.’

Een van de misverstanden over de Brexit is dat het de Britten verveelt. Als dat zo zou zijn, zouden de kranten (ook de schandaalbladen) er niet vol van staan. De Britten willen er eigenlijk nog vele generaties van genieten. Dat bekennen ze alleen pas na drie pints in de kroeg, nadat ze eerder heel politiek correct tegen een formeel enquêtebureau hebben verteld dat ze het spuugzat zijn.

De Brexit is een fantastische combinatie van soap, tragedie, komedie, klucht, thriller en rampenfilm – allemaal genres die ze daar beheersen. Alleen is er niets van verzonnen. Het is een even mooi stuk geschiedenis als de zes vrouwen van Hendrik VIII in de 16de eeuw (divorced, beheaded, died, divorced, beheaded, survived – gescheiden, onthoofd, gestorven, gescheiden, onthoofd, overleefd) en net zo spannend als (We shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender), zij het minder bloedig dan, die van de beide wereldoorlogen in de 20ste eeuw.

De Brexit is een veel pakkender onderwerp dan de voortslepende stikstof- en CO2-debatten waartoe de rest van de EU is veroordeeld en die daar dankzij de Brexit totaal zijn ondergesneeuwd. De entertainmentwaarde is veel hoger dan ludieke acties op het Malieveld, ook dankzij een rolverdeling die een Hollywood-castingbureau moet doen likkebaarden. Wie beter dan het Britse electoraat kan de intonatie van de Speaker verzinnen, de haardos en de flodderpakken van Boris Johnson en het arbeidersuiterlijk van Jeremy Corbyn? En dan waren er nog pseudo-Thatcher Theresa May, public schoolboy David Cameron en de dwaze aristocraat Jacob Rees-Mogg. Daarbij is zelfs een No Deal-Brexit beter voor de economie dan het gesteggel over de uitstoot.

De Brexit is nu een zijweg ingeslagen met een nieuwe verwikkeling. Die van verkiezingen. Volgens de prognoses gaat Boris Johnson die met vlag en wimpel winnen, waarna hij alsnog zijn Brexitplan door het parlement wil jagen. Maar een verkiezingscampagne kent zijn eigen dynamiek. De winnaars van vandaag zijn de verliezers van morgen. Politieke kopstukken kunnen uit het niets opkomen en ook weer in het niets verdwijnen. Toen premier Harold Macmillan in de jaren vijftig werd gevraagd wat hem de kop zou kunnen kosten, antwoordde hij: Events, my dear boy, events – Gebeurtenissen, mijn beste jongen, gebeurtenissen.

Of verkiezingen de Brexit oplossen, is net zo onzeker als dat een volgend referendum of een nieuwe deal met Brussel dat doen.

De Britten zullen zo tactisch mogelijk stemmen en ervoor zorgen dat hun eigen soap zal doorgaan. Dan blijft het milieu achtergrondgeruis en draait de economie gewoon door.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden