ColumnIbtihal Jadib

‘Irritante aandachtzoekende strontvlieg’: Ibtihal Jadib bladert door de reacties op haar column

Om een beeld te krijgen van haar lezers, bladerde Ibtihal door de reacties op haar column.

Ik ben vanaf je anonieme start een grote fan van je columns.

Zou jij willen stoppen met het telkens naar voren halen van Marokkanen in je artikelen? Je weet heel goed dat je dit soort artikelen schrijft om hogerop te komen bij een doelgroep die jou nooit in je geheel zal accepteren.

Als oudste dochter (18 jaar) uit een moslim gezin bent u mijn voorbeeld en heb ik het gevoel dat ik niet de enige ben met (stomme) levensproblemen die ik zelf moet oplossen. Bijvoorbeeld: in Leiden studeren volgend jaar? Best. Maar op kamers gaan kan ik vergeten. Of in de lift op school door iemand, als ‘grapje’, vieze buitenlander worden genoemd. Of wanneer ik het heb over m’n toekomstplannen en de opmerking krijg: ‘Je bent toch over een paar jaar uitgehuwelijkt, dus ik snap niet wat jouw probleem is’. Ja, zo gaat dat in mijn leven.

Wat een ondraaglijke inhoud (of een gebrek daaraan). Op z’n best probeer ik er wat humor in te zien, maar het wil me niet lukken. Ik raak niet snel geëmotioneerd door columnisten die door gebrek aan kennis in hun woorden verzuipen, maar bij uw hulpeloze poging klassieke muziek te bashen werd het me even te veel.

Ik speel in het Concertgebouworkest en ben me er natuurlijk van bewust dat mijn liefde voor klassieke muziek alles te maken heeft met mijn muzikale opvoeding en mijn culturele omgeving. Ik denk dat ook bij muzieksmaak in hoge mate geldt: wat de boer niet kent, vreet-ie niet. Dus zou ik zeggen: kom wat vaker naar klassieke muziek luisteren. Ik regel vrijkaarten.

Als zoon van een Egyptische vader en Nederlandse moeder dacht ik lang dat ik nergens bijhoorde. De verschillen tussen mijn twee werelden waren dusdanig groot dat ik het gevoel had dat ik ze nooit zou kunnen verenigen. Ik was dan ook vooral goed in het peilen van welk gedrag gewenst was. Na een jarenlange zoektocht, waarin ik mij afzette, boos was, verdrietig was, enzovoort, kwam er rond mijn 30ste rust. Doordat ik simpelweg ging voelen wat wel en niet bij mij paste, over alles ging nadenken en keuzes ging maken. Dat was niet altijd makkelijk en werd door de omgeving niet zonder slag of stoot geaccepteerd, maar uiteindelijk hebben we met z’n allen een weg gevonden. Ik ken eigenlijk geen gelijkgestemden in mijn omgeving en had daar op zich ook geen last van. Maar wat ben ik blij met jouw columns! Ik had onderschat hoe fijn die herkenning is.

Stop met schrijven over Marokkanen. Ik heb het moeilijk gehad om aan een baan te komen en jouw columns brengen steeds terug waarom dat zo is. We worden altijd al in een slecht daglicht gezet en ik heb zelf ook een pesthekel aan een heleboel Marokkanen die zich zo stereotiep gedragen. 

Ik herken mij als Marokkaanse absoluut niet in jouw teksten en vind dat je generaliseert. Prima uiteraard dat je je ervaringen deelt. Maar spreek dan namens jezelf en niet namens de Marokkaanse gemeenschap.

Laat je niet gek maken Ibtihal, ik herken zeker wat je beschrijft, heftig dat het zo gevoelig ligt. Goed om ook kritisch naar onze eigen opvoeding te kijken toch, dat geldt voor iedereen. Keep it up!

Ik wil je via deze e-mail bedanken voor je geweldige column die wekelijks in het Volkskrant Magazine staat. Ik lees je stukjes met veel plezier en word regelmatig door je woorden geraakt.

Als moeder van de twee grootste uitdagingen van mijn leven, zijn je verhalen heel herkenbaar. Als zelfstandige heel inspirerend. En als huisarts voor best een aantal (half-) Marokkaanse gezinnen ook inzichtgevend, en geven ze (soms broodnodige) lucht.

Ik zie je eerder als een irritante aandachtzoekende strontvlieg. Voor de rest mag je schrijven wat je wil.

Wat een topmens moet daar staan, wijze vrouw. Mazzel ook nog dat je er mooi uitziet.

Met vriendelijke groet, de lezer

Het duizendste Volkskrant Magazine is verschenen. Scroll, swipe en klik door die 1000 magazines en zie hoe vaak er een VVD’er op de cover stond. Hoe vaak een hond. Op welke covers we kozen voor naakt, welke fotograaf hofleverancier was en hoeveel Anton Corbijn er afleverde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden