Lezersbrieven woensdag 3 juli

Iraniërs hebben geen sancties nodig

De ingezonden lezersbrieven van woensdag 3 juli.

Een slager scant in Teheran een identiteitsbewijs van een klant die vlees koopt in een staatswinkel. Beeld Getty Images

Als Trump de duimschroeven maar strak genoeg aandraait, komen de misstanden in Iran vanzelf naar boven. De Iraniërs zullen Trump en Bolton als helden gaan zien. Daar komt in het kort het betoog van Damon ­Golriz (O&D, 1 juli) op neer.

Volgens mij ziet hij het behoorlijk fout. De Iraniërs hebben geen sancties nodig om de misstanden en corruptie in hun land te zien. Dat zien ze al lang, ze ervaren het aan den lijve.

Maar de sancties zijn erger. Mensen zien hun inkomen ­verschrompelen, hun geld wordt met de dag minder waard, ze kunnen niet of nauwelijks meer naar het buitenland omdat ­andere landen hun geen visa geven. Dat zijn geen recepten voor een liefderijke relatie.

Iraniërs voelen zich door Trump onder druk gezet. Ook de dreigende taal die Trump voortdurend uitslaat helpt niet om vriendjes te worden met de inwoners van Iran.

Ze neigen er eerder toe hun land te verdedigen tegen invallen van buitenaf, ook als ze dat samen moeten doen met de ­ayatollahs.

De gedachte dat de Iraanse ­bevolking de Amerikanen als helden binnen zal halen, is absoluut nonsens. Trump is hard bezig om de Iraniërs tegen zich in het harnas te jagen. Om de lieve vrede is het te hopen dat hem dat niet lukt.

Er moet zeker iets veranderen in Iran. Dat vinden de Iraniërs zelf ook, ervaar ik al twintig jaar lang tijdens mijn regelmatige bezoeken aan Iran. Die veranderingen moeten echter niet van buiten de grenzen komen en ­zeker niet uit Amerika. Uiteindelijk zullen de Iraniërs de veranderingen zelf afdwingen.

Daarbij verdienen ze steun, maar niet in de vorm van ­sancties, gebral en oorlogs­schepen.

Maud Kerkhofs, Schijndel

Foei!

Het schijnt dat de Saoedische kroonprins Bin Salman bij thuiskomst in eigen kring flink is bekritiseerd omdat hij in het gesprek met onze koningin Máxima niet onmiddellijk de verdenkingen ter sprake bracht die er leven tegen haar vader tijdens het regime van de junta in Argentinië...

Gerard Molleman, Zieuwent

Lekker simpel

In zijn column ‘Nederland is niet versplinterd’ (O&D, 2 juli) deelt Erdal Balci de wereld op in twee ‘massieve blokken’: zij die verlicht zijn van geest en de onredelijke romantici met Mussolini en Hitler als dieptepunt. Die opdeling is een versimpeling van de werkelijkheid. Het gebruik van rede kan tot verschillende conclusies leiden en iemand die zich op het ene gebied door de rede laat leiden, kan op een ander moment vanuit gevoel handelen. Halverwege de vorige eeuw waren fantasieën over het idee dat de wereld in twee kampen was op te delen ook zo populair. Die trend heeft Europa opgezadeld met mannen als – oh wacht, ik geloof dat ik dergelijke vergelijkingen liever aan Balci overlaat.

Anne Sikkema, Den Haag

Bevoorrecht

Wim Bossema stelt dat de roep naar herstelbetaling niet zo absurd is als je kijkt naar de grote hedendaagse verschillen in inkomen, welvaart, huizenbezit, opleiding en ga maar door tussen zwarte en witte Amerikanen (O&D, 2 juli). Maar dan kun je ook stellen dat de afstammelingen van de tot slaaf gemaakten bevoorrecht zijn in vergelijking tot hun voorouders die indertijd ontsnapt zijn aan de slavendrijvers en nu in grote armoede nog steeds in Afrika leven.

Jaap Niestadt, Amsterdam

Eten of gegeten worden

Mogen geneesmiddelen nog iets kosten in Nederland? De prijs van het antidepressivum Priadel is verdrievoudigd (Ten eerste, 1 juli), volgens velen een schande. Hoezo? We hebben het hier over een geneesmiddel met kennelijk een zeer hoge effectiviteit. Bij een depressie betekent dit dat patiënten veel activiteiten, misschien werk, kunnen hervatten. Dat bespaart de maatschappij heel veel geld. Voor nog geen 16 euro per maand, een koopje!

We moeten de farmaceutische industrie niet steeds aanduiden als een groep geldwolven die exorbitante prijzen vraagt voor hun geneesmiddelen. Dat is hoge uitzondering. Een farmaceutisch bedrijf moet zich staande houden en dat betekent winstmaximalisatie. Dwingen we fabrikanten om de prijzen (te) laag te houden, dan kunnen er twee dingen gebeuren: het bedrijf maakt onvoldoende winst voor behoud van research and development, kan geen nieuwe middelen ontwikkelen en gaat failliet. De goedkope middelen zijn vervolgens niet meer beschikbaar. Of de waarde van het bedrijf daalt dusdanig dat het een aantrekkelijke prooi wordt voor grotere ondernemingen. De grotere ondernemingen zullen na de koop direct de prijs verhogen omdat ze anders hetzelfde lot ondergaan: het is eten of gegeten worden. Kortom, door te proberen de farmaceutische industrie buiten de regels van de kapitalistische markt te plaatsen, lopen we het risico dat bedrijven failliet gaan.

Het alternatief dat de vrije markt kiest, is concentratie of fusie van bedrijven, waardoor monopolieposities ontstaan maar waardoor de prijzen kunnen worden aangepast aan de markt (geneesmiddelen krijgen hun normale prijs). Het beleid dat blijkbaar ook de Volkskrant voorstaat, is de allerlaagste prijs met als risico dat essentiële geneesmiddelen straks niet meer beschikbaar zullen zijn. In die zin is de Nederlandse gezondheidszorg momenteel in gevaar.

Robert de Knegt, Erasmus MC

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden