Tv-recensieArno Haijtema

Into the Night doet je realiseren: het kan nog erger

Met grote ogen die onversneden paniek uitstralen, meldt een man zich bij de incheckbalie op vliegveld Brussel. ‘Ticket naar het Westen’, schreeuwt hij, ‘maakt niet uit waarheen! Enkele reis.’ De grondstewardess, de kalmte zelve, heeft er nog een naar New York, voor ruim 4.000 euro. ‘Oké’, roept de man. ‘Maar snel!’

Hij rent door de vertrekhal. Bespringt een beveiliger, ontfutselt hem zijn machinegeweer en sprint verder - de reizigersmassa splijt voor hem als de Dode Zee voor Mozes. ‘Waar is de politie als je die nodig hebt?’, roept iemand. De man nadert de gate, werkt zich aan boord van een Airbus en overmant de crew. Beoogde vluchtbestemming: Moskou. Oostwaarts dus. Maar daar komt niks van in. De vermoede terrorist schreeuwt: ‘Ik ben officier van de Navo! We moeten naar het Westen. Doen we dat niet, zijn we allemaal dood.’

In duistere tijden is het heerlijk te vluchten in een serie als Into the Night, waarin de dreigende apocalyps de mensheid aan een nog dunnere tak boven het ravijn laat bungelen dan in de (nu niet zo) alledaagse werkelijkheid al gebeurt. Opdat je je realiseert: het kan nog erger. De thematiek van Into the Night, de eerste Netflixserie van Belgische bodem, sluit wonderwel aan bij de actuele angsttijd: niet een virus maar de zon heeft het op de mens gemunt.

Het verklaart waarom Navo-officier Terenzio Gallo (Stéfano Cassetti) haast heeft westwaarts te komen: hij wil de wisse dood voor blijven: ‘Terwijl de zon om de aarde draait, doodt hij alles! Ik bedoel: alles!’ Gallo heeft het op een vergadering ‘bij de Navo’ zelf gehoord.

Into the Night.

Wanneer de gijzelaars zijn bijgepraat, reageren ze opmerkelijk gelaten en wachten de loop der dingen op hun gereserveerde stoel af. En ziet de kijker wat een fraaie afspiegeling van multinationaal Europa zich aan boord bevindt: Vlaams (de gevierde Jan Bijvoet), Waals, Turks, Italiaans, Russisch, Noord-Afrikaans.

Dat de serie aanvangt met groteske onwaarschijnlijkheden, wil je als kijker nog wel accepteren: ze zetten het verhaal - de beoogd zenuwslopende meerdaagse vlucht westwaarts die volgt - meteen in de hoogste versnelling. Maar problematisch wordt het als ook binnen het imaginaire gegeven de wetten van logica en psychologie met voeten worden getreden.

Het is niet alleen dat de zon rond de aarde draait. Het is ook de incheckscène, waar de grondstewardess nul argwaan koestert voor Gallo. Het is ook dat de gestreste majoor zich, amper in de cockpit, gedwee voorstelt, nadat ook de zojuist verwonde piloot (‘Mathieu’) en een hem te hulp schietende helikopterpiloot (‘Ik ben Sylvie’) dat hebben gedaan. Dat een passagier een stewardess een oneerbaar voorstel doet ‘omdat het nu niet meer uitmaakt’. (Zij zegt wijselijk nee).

Into the Night rijgt zulke ongerijmdheden zes afleveringen van veertig minuten lang aaneen. Als de onervaren Sylvie de taken van de piloot bij een tussenlanding moet overnemen, zegt ze huiverend: ‘Iemand goed zien schieten maakt je nog geen scherpschutter.’ Een wijsheid die ook opgaat bij het maken van een dystopische thriller.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden