Nieuw Venster Lisa Bouyeure

Internetjargon rukt op in gesproken taal

Terwijl ik me in een pashokje in een tweedehands spijkerbroek stond te wurmen, luisterde ik naar een gesprek tussen twee meisjes die iets vergelijkbaars aan het doen waren, zij het met overhemden of rokjes, daar wil ik vanaf zijn. Het kwam er in elk geval op neer dat ze om en om in een nieuwe vondst het hokje uitkwamen, waarna de ander de boel kort inspecteerde en ‘like’ zei. ‘Like’ (misschien een pastelkleurig zijden bloesje), ‘like’ (gebreide jurk?), ‘like’ (waarschijnlijk een vormeloos geval van gebleekte denim).

Ik moest me even bedwingen om niet mijn gordijntje opzij te schuiven en zwaaiend met mijn wijsvinger ten tonele te verschijnen, alwaar ik een litanie zou afsteken over de met hun smartphones vergroeide jeugd van tegenwoordig en hoe wij vroeger, moe maar voldaan van het tollen en slootjespringen, nog echte gesprekken voerden aan de keukentafel. Maar mijn aandacht was al snel afgedwaald naar de kostelijke tweet die ik met een beetje geluk uit deze situatie zou kunnen slepen. Hashtag kids these days. Opslaan in ‘concepten’.

Ik dacht weer aan de meisjes toen vorige week de allerlaatste aflevering van Broad City werd uitgezonden, een geweldige, feministisch verantwoorde komedieserie over twee New Yorkse twintigers, Abbi en Ilana, die het millennialschap tot hogere kunst hebben verheven. Als Ilana iets grappig vindt, wil ze nog weleens, in plaats van hardop lachen, de letters ‘LOL’ (laughing out loud) uitspreken, of als het echt om te gieren is: ‘LOL-L-L-L-L-L!’

Het ligt in lijn met de like die, ooit bedacht om online met één druk op de knop je waardering te uiten, zijn weg terug heeft gevonden naar de gesproken taal. Hetzelfde geldt voor andere kreten en afkortingen die aanvankelijk bedoeld waren om iets zo efficiënt mogelijk uit je toetsenbord te krijgen.

De ‘shout-out’ bijvoorbeeld, een extreem coole manier om iemand in het zonnetje te zetten, zoals rappers dat in de jaren negentig graag deden (‘Shout-out naar mijn homegirl Faith!’), werd op social media al snel afgekort tot S/O. Dat zijn weliswaar minder leestekens, maar precies evenveel lettergrepen als het vervolgens weer hardop wordt uitgesproken als ‘es o’, zoals hedendaagse rappers als Boef en Lil’ Kleine voortdurend in hun Instagramfilmpjes doen.

Ander voorbeeld: ‘Oh my god!’, van oudsher de favoriete uitroep van alle Megans en Brittany’s uit Amerikaanse highschool-films. Via internet transformeerde het in ‘OMG’, en onder jongeren is ‘oh em gie’ inmiddels een volstrekt normaal alternatief.

Gewenning aan internetjargon treedt niet alleen op bij tieners, grootstedelijke millennials en jonge rappers. Een term als ‘huilie-huilie’, ooit vooral gebezigd op bozemannenblogs om de zorgen van politieke opponenten belachelijk te maken, rolde op een dag zo uit de mond van Geert Wilders, die constateerde dat ‘de Haagse regentenkliek en de linkse grachtengordelelite’ huilie-huilie stonden te doen op de gang. Daarna begonnen politici als Ronald van Raak, Jesse Klaver, Jasper van Dijk en Lodewijk Asscher ook ineens ‘huilie-huilie’ te zeggen. En hoewel Liesbeth van Tongerens adaptatie ‘zeurie-zeurie’ niet echt lekker aansloeg, is het origineel intussen volledig ingeburgerd in de Tweede Kamer.

In een tijd waarin politici over elkaar heen buitelen om zo gewoon mogelijk over te komen, zal het dus vast niet lang duren voordat de eerste like achter het spreekgestoelte te horen is. ‘Oh em gie, jongens!’, je hoort het Mark Rutte zo zeggen. Een verstandige CO2-heffing? ‘Es o naar Eric Wiebes!’ En Jesse Klaver natuurlijk opzichtig met zijn ogen rollen, precies zoals die ene emoticon.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.