Integratie in Italië

In Triëst vertelt een Algerijnse schrijver dat hij een maagpijn kreeg toen hij zijn zoon varkensvlees zag eten.

'Ik kreeg geen hap meer door mijn keel, terwijl ik hem toch de vrijheid had gegeven om te eten wat hij wil.' Naast de Algerijnse schrijver zit een Indiase schrijfster die al een tijdje in Triëst woont. 'In Italië leest niemand boeken. Wanneer ik in Londen in een bus stap, zie ik mensen lezen. In Italië zijn ze aan het bellen.' In Triëst staat in elke winkel de radio zo hard aan dat je je eigen gedachten nauwelijks kan horen. De bedienden voeren hun werk snel, mechanisch uit.

Werken is een opdracht. Nederland legt in Triëst uit hoe ze het migrantenvraagstuk aanpakken. Italie heeft 6 procent migranten en hier gaan ze er nog ouderwets mee om: in elkaar slaan, intimideren of overhoop schieten als ze lastig beginnen te worden. Van die 6 procent is een paar procent moslim. Een vertegenwoordiger van de katholieke kerk die in dit land de migranten te hulp schiet, ontbreekt. Wel is er een jonge vertegenwoordiger van de Jonge Moslims Italie. Als hij hoort dat Aboutaleb burgemeester van Rotterdam is geworden, begint hij nog harder te klagen over zijn positie in de samenleving. 'De migrant is in dit land aan zichzelf overgeleverd.'

Een Nederlandse die met een Marokkaanse Italiaan is getrouwd vraagt of onze kinderen besneden zijn. 'Je wilt je eigen kinderen toch niet het trauma aandoen dat je zelf beleefd hebt?' De Algerijnse schrijver heeft een Perzische vriend die zijn kind heeft laten besnijden nadat hij met hem op vakantie was geweest in zijn land Iran. 'Het kind ging plassen en andere kinderen zagen dat hij onbesneden was. De vader had wat uit te leggen aan het regime.' In een boekhandel koop ik L'Infito Viaggiare, het Oneindige reizen, van de reiziger-intellectueel Claudio Magris met zijn reisverhalen. Uit de introductie: Wie reist is altijd een voorbijganger, een vreemdeling, een bezoeker; hij slaapt in een kamer die voor hem en na hem onbekenden zal herbergen. En hij begrijpt door te reizen dat hij nooit echt een huis zal hebben.

Wat doe ik nog in Triëst, nu ik deze zinnen heb gelezen? Ik moet naar Venetië gaan waar je moet reizen op water om ergens te komen. Mijn eerste bezoek is aan het kleine eiland van S.Michele dat geheel en al een begraafplaats is waar Joseph Brodski ligt begraven. De vaporetto, het bootje, klieft door het water dat door zijn mengeling van zout water, zoet water en de vrijgekomen algen een prachtig, lichtblauwe kleur heeft gekregen. Water om op te bouwen.

Na een bezoek aan Stravinski's graf dat in het Grieks-Orthodoxe gedeelte ligt, bezoek ik het graf van de Russische bard die schreef: Nederland gaat langzaam over in water en dat is dat Nederland eigenlijk is, water. Daarna kijk ik naar de horizon van het machtige Venetië dat zijn arrogantie vormgaf in paleizen, torens en glas.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden