Opinie Brieven

Insiders weten al heel lang dat passend onderwijs niet kan slagen omdat drie basisvoorwaarden nooit zijn vervuld

De lezersbrieven van donderdag 21 februari. 

Meisje van 8 jaar speelt met LOCO, Loco bestaat al ruim 35 jaar een groot succes: thuis en op school. Beeld Martijn Beekman

Als oud-projectleider van Weer Samen Naar School, de voorloper van Passend Onderwijs, heb ik met verbijstering de reportage over het mislukken van passend onderwijs gelezen (Ten eerste, 20 februari). Immers de kern van het probleem wordt weer eens niet geduid en weer worden er voorstellen gedaan om de bureaucratie uit te breiden.

Insiders weten al heel lang dat passend onderwijs niet kan slagen omdat de drie basisvoorwaarden nooit zijn vervuld, namelijk kleinere klassen, beter opgeleide leerkrachten en een adequaat ondersteuningssysteem. Door de bestuurlijke schaalvergroting zijn de klassen groter geworden in plaats van kleiner, de opleidingen zijn onvoldoende gericht op de verschillen tussen kinderen en de ondersteunende schoolbegeleidingsdiensten zijn afgebouwd. Daarnaast is er een bureaucratisch systeem in het leven geroepen dat leraren en ouders tot wanhoop drijft. Toen Arie Slob Kamerlid was en we het traject Passend Onderwijs startten, was hij een van de weinige Kamerleden die begreep waarom het ging.

Nu, als minister, zou hij in de gelegenheid zijn om het tij te keren maar helaas zien we daar nog niets van. Doormodderen dus over de ruggen van zorgleerlingen en hun ouders.

Wil Jaegers, oudprojectleider Weer Samen Naar school, Oisterwijk

Ieder zijn meug

Toen Max Verstappen 3e werd in het Europees Formule 3 kampioenschap stond er niets over in de Volkskrant. De maandag er na wel een heel aantal bladzijden over voetbal. Het zal altijd zo zijn dat lezers de ene sport meer op prijs stellen dan de andere (‘Minder Max graag’, O&D, 20 februari). Sinds een paar jaar vind ik de Volkskrant beter, informatiever geworden. Dank hiervoor, van een nooit helemaal tevreden lezer.

R. van Soest, Veenendaal

Verantwoordelijkheid

Wat fijn dat er mensen zijn die begrijpen dat verdere groei van Schiphol bijdraagt aan een beter milieu (Brief van de dag, 20 februari). Groei van de luchtvaartsector in andere landen zou namelijk nog slechter zijn dan bij ons.

In mijn wijk pas ik dit principe ook altijd toe. Als een fiets niet op slot staat, neem ik die altijd mee, om vervolgens op te knappen en te verkopen. Zo bewijs ik mijn wijk een dienst: ik weet zeker dat als een ander hem zou meenemen, hij/zij er niet zo met zoveel gevoel voor verantwoordelijkheid mee omgaan.

Teun van der Werf, Haarlem

Dáárom geen mannen

Ik las het artikel over Piet van der Gaag, die na 38 jaren werken in de kinderopvang met pensioen gaat (Ten eerste, 18 februari). Een enthousiaste man zoals hij is in de kinderopvang een zeldzaamheid.

Hij noemt drie redenen voor deze feminisering: het hardnekkige idee dat kinderopvang een vrouwending is, dat het werken in de kinderopvang weinig status heeft en tot slot het toegenomen wantrouwen van ouders sinds de Amsterdamse zedenzaak. Maar volgens mij is er een belangrijker reden.

Toetreding tot deze branche start met een veel te hoge barrière: 2 jaar invalcontracten, 0-urencontracten, of plus mincontracten in de hoop dat er daarna een vast contract zou worden aangeboden. Zo niet, dan begint er weer een periode van twee onzekere jaren bij een nieuwe werkgever. Financieel is dat alleen maar op te brengen wanneer je geen (hoofd)kostwinner bent. En ouderwets of niet: alleen vrouwen lijken bereid te zijn of de mogelijkheid te hebben om te werken op deze financieel onzekere , afhankelijke basis.

Er is geen ‘mannenberoep’ (politie, de bouw) waar verwacht wordt om 5 dagen per week beschikbaar te zijn voor een plus min contract van 10-20 uren per week.

Of 4 dagen per week beschikbaar zijn om de ene week 5 uren en in vakanties 40 uren te worden ingezet en na 2 jaar goede beoordelingen toch afscheid nemen (voor een half jaar).

De prijs van flexibele contracten voor werkgevers in de kinderopvang én het onderwijs is hoog: weinig instroom bij pedagogische opleidingen, uitstroom naar andere beroepen én ….feminisering.

Boukje de Graaf, Heerenveen

Antisemitisme

Het was met Willem Vogt nog erger dan Max Pam (O&D, 20 februari) schrijft. Hij ontsloeg de joodse Avro-medewerkers niet in 1941, maar op 21 mei 1940 (zes dagen na de capitulatie).

Dick Verkijk: ‘Vogt ontslaat een groot aantal joodse medewerkers, nog voor er van enige antisemitische maatregel van Duitse zijde sprake is. Zij krijgen geen schadeloosstelling. En daar gaan ze: Jacob Hamel, Han Hollander, Max Tak, Ida de Leeuw-van Rees, Jetty Cantor, Chita (Boris Lenski), Albert van Raalte en Antoinette van Dijk. Huilend verlieten de ontslagenen de AVRO-studio’s.

Uit: D. Verkijk, Radio Hilversum 1940-1945 (Amsterdam 1974) blz. 254.

Theo Gerritse, Amstelveen

Antidepressiva en agressie

Naar aanleiding van het opiniestuk over antidepressiva (Antidepressiva maken van iemand geen moordenaar O&D, 19 februari) wil ik de volgende aanvulling geven. Psychiater Christiaan Vinkers geeft een zeer ongenuanceerde weergave van de discussie omtrent antidepressiva en agressie.

De zin: ‘Terwijl het aantal antidepressivagebruikers de afgelopen twintig jaar verdubbelde, halveerde in deze periode het aantal veroordelingen voor moord en doodslag’ is een zeer dubieuze onderbouwing van zijn stelling dat er geen verband is tussen antidepressiva en agressie.

Een korte zoektocht in de medische literatuur laat zien dat er wel degelijk een verband bestaat tussen het gebruik van antidepressiva en agressie.

Hans de Jong, Amsterdam 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden