Lezersbrieven

Ingezonden brieven: Verlos ons van de uitzonderingspositie van techbedrijven

De lezersbrieven van zaterdag 18 september.

Chinese arbeiders aan het werk  in een fabriek van Foxconn in Shenzhen. Beeld Corbis via Getty Images
Chinese arbeiders aan het werk in een fabriek van Foxconn in Shenzhen.Beeld Corbis via Getty Images

Brief van de dag

Het artikel van Laurens Verhagen en ­Pieter Sabel, ‘Uitgeschakeld na een update: hoe apparaten steeds minder van ons worden’, is kritisch, maar toont nog te veel begrip voor technologie­reuzen.

We moeten ons niet laten inpakken door fabrikanten die woekerwinsten maken met de verkoop van andermans apps, die ons bespioneren, digitale producten in de steek laten of op afstand slechter maken. Dat software veroudert en niet eindeloos onderhouden kan worden, mag een dilemma lijken, maar dat is het niet.

Apparaten kunnen jaren langer mee als het mogelijk wordt zelf andere software te installeren. Fabrikanten – Apple voorop – houden hun systemen echter kunstmatig gesloten en cruciale specificaties van hardware geheim. Er moet daarom stevige recht-op-reparatie-­wetgeving komen voor zowel software als hardware. Er is namelijk al veel software onder redelijke voorwaarden: vaak open source en gratis voor de ­­doe-het-zelvers, of betaald voor wie ondersteuning wil. Het werkt goed op oude en nieuwe telefoons, laptops en andere slimme apparaten, maar installatie kost vaak meer moeite dan nodig en is soms onmogelijk gemaakt door fabrikanten.

Kleinere bedrijven zoals Fairphone en Framework.io maken telefoons en laptops met de nadruk op de mogelijkheid tot reparatie. Ze laten zien dat het kan. Iedereen en de planeet profiteren ervan als dit de standaard wordt. Nou ja, met uitzondering van een handjevol ­belastingmijdende multinationals. Die lobbyen met argumenten over ­veiligheid en klantvriendelijkheid alsof zij de enige hoeders van de digitale orde kunnen zijn.

Het zijn drogredenen. We kunnen ­eigen voedsel kweken, zelf koken, ­huizen verbouwen, fietsen repareren, autorijden. We kunnen het ook in gradaties uitbesteden aan supermarkten, restaurateurs, bouwmarkten, aannemers, fietsenmakers en taxichauffeurs.

Waarom heb ik die keuze niet voor mijn data, software en slimme apparaten? Dat kan prima, als we worden verlost van de uitzonderingspositie van techbedrijven.

Matthijs Brouwer, Odijk

Democratischer?

Sigrid Kaag is afgetreden. Tijdens het ­Kamerdebat hoorde ik dat vijftig landen – minus één land dat dankzij de ­militaire regie op de luchthaven eigen prioriteiten kon bepalen – vergelijkbare problemen hadden met de evacuatie. Gaan er nu nog 48 ministers van Buitenlandse Zaken aftreden? Of is ons politieke spel democratischer dan in andere landen?

Roelof Heyser, Almere

Politieke dieren

Klasbak Kaag is afgetreden. Een mooi mens met veel moraal. Best heftig dat juist zulke mensen hun geweten volgen en dat de ‘politieke dieren’ gewoon ­blijven zitten.

John den Besten, Zuid-Beyerland

Blinde vlek

Kaag is opgestapt. Ze kon moeilijk anders, wilde ze haar beeld een ander mens te zijn dan haar rivaal voor het ­Torentje staande houden. Zo heeft ze haar positie als D66-leider gered en kan ze dit weekend gewoon aanschuiven bij de formatieonderhandelingen. Noch in het debat, noch in haar technocratische toelichting op haar besluit heb ik iets gemerkt van de politiek van mede­menselijkheid en empathie, waar ze in de H.J. Schoo-lezing zo vol van was. Het ging over beleid en blinde vlekken, het was de ambassadeur die iets verkeerd begrepen had. Geen woord van mede­leven met de tolken, mensen van vlees en bloed, die het slachtoffer werden van haar beleid. Dat belooft wat voor het ­komende Nederlandse kabinetsbeleid.

Op zo veel terreinen is behoefte aan empathie van de overheid: aan een eind aan gevechten met de Belastingdienst over toeslagen, aan gemangeld worden door uitkeringsinstanties, aan wachtlijsten in de jeugdzorg en de psychiatrie, en aan aandacht voor mensen die niet volledig mee kunnen draaien in het arbeidsproces.

Rutte en Hoekstra staan al niet zo ­bekend om een gevoelige inslag maar met een derde ijskonijn erbij, zie ik geen politiek van medemenselijkheid ontstaan. Kaag heeft blijkbaar ook een blinde vlek voor zichzelf.

Heleen den Beer Poortugael, Soest

Poppetjes

De ChristenUnie heeft zijn gram gehaald bij Kaag. Laatstgenoemde heeft immers vanwege de medisch-ethische agenda de CU buiten de formatieonderhandelingen gehouden. De CU zal blijven volhouden dat het niet om de persoon Kaag gaat, maar om haar beleid inzake de Afghanistancrisis. Hoe geloofwaardig is dit nadat de partij eerder is afgewezen?

De poppetjes zitten de inhoud (alweer) in de weg. Het politiek bedrijf: het is en blijft een drama.

Kees van der Put, Son

Voltooid

Dat uitgerekend het standpunt van de ChristenUnie over haar functioneren heeft geleid tot het vertrek van Kaag als minister van Buitenlandse Zaken. Wel consequent en geheel in lijn met het Voltooid Leven-wetsvoorstel van D66 om zelf de regie in handen te willen houden. Ook al heeft deze wet betrekking op het echte leven en niet op het ministerschap. De redenering is helder. Dooremmeren als je zelf het gevoel hebt dat iets is voltooid of beëindigd, is zinloos. Bijzonder wel dat de CU daar in haar beoordeling van Kaags ministerschap net zo helder in is.

Kees de Jong, Utrecht

Waarheid

Rutte noemde Kaag na haar gedwongen vertrek als minister ‘een grote ­mevrouw’. De waarheid spreken: hij kan het dus wel, onze premier.

Cyril Lansink, Nijmegen

Strohalm

Het is toch al heel lang duidelijk dat Kaag naar Europa moet? Dit is voor haar een aanleiding, een strohalm.

Vera de Nijs, Amsterdam

Hoekig

Na haar zeer te waarderen principiële stap om verantwoordelijkheid te nemen voor het kabinets­beleid, c.q. ­beleid van Buitenlandse Zaken, wordt er in talkshows ook nog eens over gesproken dat Kaags gedrag ‘hoekig’ zou zijn. Wat een slappe uitspraken – van merendeels mannen die op hun beurt het gedrag van Johan Remkes niet als ‘hoekig’ omschrijven, maar hem daarvoor juist de hemel inprijzen

Wilma Laqueuille, Haarlem

Iedereen doet wat

Teun van de Keuken heeft gelijk. De nieuwe overheidscampagne Iedereen doet wat, die burgers moet aansporen een bijdrage te leveren aan de aanpak tegen klimaatverandering, gaat niets significant op­leveren. De gemiddelde Nederlander voelt zich niet aangesproken, maar denkt: mooi, het is geregeld, anderen zijn hier al mee bezig.

Anneke Overbosch, Ulicoten

Praten

Toen heel Europa het mondkapje gebruikte, praatten wij in Nederland maar door over de noodzaak daarvan. Nu heel Europa de QR-code heeft ingevoerd, praten wij in Nederland maar door over de wenselijkheid daarvan. Als de wereld binnenkort vergaat (niet ondenkbaar met de huidige klimaatproblemen), zullen wij in Nederland veilig zijn, want wij zullen dan praten over of we daar wel aan mee moeten doen.

Willem Dekker, Son en Breugel

Vaccinatiedwang

Lezer Yvonne Brouwers snapt de ophef over vaccinatiedwang niet. Er is namelijk keuze uit twee mogelijkheden: vaccineren of testen. Dat klinkt heel verlicht. De vraag ‘je geld of je leven’ zal zij dus ook niet als dwang zien; ze mag immers kiezen.

Merijn Vogelsang, Utrecht

Emancipatie

Al 74 jaar ben ik een vrouw, maar nog steeds loop ik ertegenaan dat de emancipatie niet voltooid is. In onze relatie als echtpaar – vrouw en man – ben ik ­degene die de financiële zaken regelt. Maar maatschappelijk lijkt dit niet vanzelfsprekend. Ook vandaag mocht ik van een door mij geboekt hotel een ­bericht ontvangen met als aanhef ­‘Geachte heer’, daarachter mijn naam, onmiskenbaar vrouwelijk. En ik had ­geboekt en betaald voor ons beiden.

Hoe vaak het mij overkomt dat in communicatie die voor twee individuen bedoeld is alleen de man wordt aangesproken... Het komt ontelbaar vaak voor, en het is frustrerend.

Anna Stevens-Fransen, Wormerveer

Dictator

In de berichtgeving over Belarus en zijn president Aleksandr Loekasjenko wordt regelmatig gerefereerd aan zijn bijnaam, ‘de laatste dictator van Europa’.

Natuurlijk deel ik de hoop dat dit daadwerkelijk zo is en dat hij de laatste dictator van dit continent is, maar feit is dat er nog diverse landen zijn in de wereld waar autocratie de regeringsvorm is en waar we niet van hoeven te verwachten dat dit op korte termijn zal veranderen. Bovendien zien we in een aantal Europese landen ondermijningen van de democratische rechtsstaat door haar autoritaire leiders.

Daarom zou ik ervoor willen pleiten om voortaan te spreken van ‘de enige dictator van Europa’. We kunnen ­natuurlijk hopen dat hij de laatste is, maar dat hebben we niet in de hand. Laten we intussen vooral accuraat zijn.

Raftar Nedyuz, Leiden

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden