COLUMNIbtihal Jadib

Ineens weet je je pincode niet meer en is het tijd voor een episode van waanzin

Beeld Aisha Zeijpveld

De aftakeling is definitief begonnen, ik kan het niet langer ontkennen. Zojuist stond ik in de boekhandel bij de kassa; een eerste stapel boeken had ik afgerekend per pin. De tweede stapel juridische boeken wilde ik zakelijk afrekenen maar dat ging niet omdat ik mijn pincode niet meer wist. Twintig seconden eerder had ik die nog gedachtenloos ingetikt, maar nu stond ik verbaasd te kijken naar een foutmelding. Ik probeerde het nog eens. Weer fout. Daarmee was ik een laatste poging verwijderd van een geblokkeerde pas. Niet omdat een dief ermee aan de haal was gegaan, maar omdat mijn brein het niet meer deed. Ik keek de man achter de balie schaapachtig aan. Die kon het euvel natuurlijk ook niet verhelpen. ‘Wacht’, probeerde ik nog hoopvol, ‘op mijn laptop heb ik een programma waar al mijn codes en wachtwoorden in staan.’ Tenminste, het was de bedoeling geweest dat ik die erin zou zetten toen mijn man het installeerde en ik hem plechtig beloofde nooit meer iets op een briefje te schrijven. Ik pakte de laptop uit mijn rugtas om het programma te openen, maar daarvoor moest ik eerst het masterwachtwoord invoeren. Laat ik dat nu net op een briefje bewaren in de bureaulade thuis. 

Het sociaal contract dat we met elkaar hebben gesloten bevat helaas geen clausule voor overzichtelijke episodes van waanzin. Het wordt niet op prijs gesteld om gewoon zo, midden voor de kassa van een boekhandel bijvoorbeeld, op de grond te gaan zitten om een potje te janken en vloeken. Omdat de week overloopt van vergeten lunchtrommels, verschoven speelafspraakjes, verloren fietssleutels, cadeaus die uitgezocht moeten worden voor het jarige vriendje, formulieren die ingevuld retour moeten naar crèche/school/muziekles, het plannen van inhaalzwemlessen, tienminutengesprekken op school, dierenpakken zoeken voor een verkleedfeest, het bijwerken van de kinderkasten naar de huidige kledingmaat, en, o ja: werk, en dat dat alles nog lukt ook, maar je uiteindelijk toch nog struikelt over die verdomde pincode.

Een vriendin van me appte me laatst de opdracht die ze had gekregen voor de juffendag op haar crèche: ze moest – zogenaamd samen met haar baby – een ‘bloem in de vorm van een hand’ knutselen. Nu vraag ik me af: wie zíj́n die mensen die denken dat werkende ouders ’s avonds nog rare bloemen willen vouwen? Hebben die mensen een drankprobleem? Zijn ze ooit van een klimmuur naar beneden gelazerd? Wat is de oorzaak van hun aangetast beoordelingsvermogen en wie heeft ze naar voren geschoven om de boel aan te sturen? Die arme juffen moeten gedurende hun werkende leven al een overvloed aan mislukte knutselwerkjes aanzien, daar moet je geen chagrijnig in elkaar gefrummelde bloemen aan toevoegen.

En iedereen wéét dat het de moeders zijn die opdraaien voor dat soort onzin. Ik ken geen enkele vader die zegt: ‘Ik heb een belangrijke vergadering voor te bereiden, maar ik moet nu eerst even een bloemwerkje knutselen.’ En geef ze eens ongelijk, het zijn namelijk niet de werkende vaders die dergelijke opdrachten verzinnen. Die hebben wel wat beters te doen. Werkende moeders ook, alleen lijkt de rest van de wereld dat niet altijd door te hebben.

Toen ik op de fiets zat terug naar huis, schoot me de pincode ineens te binnen. Het gaat nu wel weer.  

Oproep

Op 7 november verschijnt het 1.000ste nummer van Volkskrant Magazine. Daarin maken we ruimte voor u! We kunnen uw enthousiasme gebruiken bij een van deze onderwerpen:

- Maak een foto van uw zaterdagochtendmoment met het magazine. Die foto’s willen we graag laten zien.

- Schrijf een column in de stijl van Eva Hoeke. Eva kiest een winnende column, die we publiceren met haar commentaar.

- Spreek u uit: welk moderne verschijnsel moet er wég? Met uw reacties maken wij een aflevering van onze slotrubriek ‘Laat het stoppen’.

Mail voor maandag 19 oktober uw reacties naar 1000@volkskrant.nl en zet in de onderwerpregel: foto, column of stop.

(Meerdere inzendingen in losse mails)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden