Column Ibtihal Jadib

In tijden van kommer en kwel wil ik graag weten wie het nóg slechter heeft

Beeld Aisha Zeijpveld

Soms denk ik dat ik alles onder controle heb. Dan werp ik een blik op mijn agenda, kijk ik thuis om me heen en verschijnt er een zelfvoldane grijns op m’n gezicht, zo van: hij gaat lekker, jongens! Dat zijn de momenten waarop je als de wiedeweerga zandzakken voor de deur moet slepen, want hoe aangenamer de rust, des te hoger zijn de golven die eraan komen. 

Eerst kwam kind nummer 1 ziek thuis te liggen waardoor mijn agendaplanning volstrekt onzinnig bleek, want zo gaat dat met zieke kinderen: in een oogwenk dondert je hele planning in elkaar. Het ventje stond nauwelijks koortsvrij op het schoolplein of kind nummer 2 begon over me heen te spugen. Acht wasbeurten en een troostende knuffelmarathon later kon ik het meisje afleveren op de crèche, en inmiddels lag vader onder de wol. De verpleegstermodus zou even aanhouden, want beide kinderen kwamen nog een keer terug met koortsig gesnotter. Net toen ik niet meer wist waar ik het zoeken moest, stond iedereen weer op z’n benen. 

Overmoedig viste ik m’n agenda uit de prullenmand om te kijken waar ik gebleven was, toen mijn eigen lijf begon te kraken. Normaal gesproken neem ik nog geen paracetamolletje maar inmiddels zit ik aan een driedubbele antibioticacocktail. Ik blijk namelijk al járen onnodig met een maagbacterie te hebben rondgelopen, de huidige arts liet laconiek vallen dat de vorige waarschijnlijk een verkeerde diagnose heeft gesteld. Daar kon ik het mee doen. Nou ja, artsen zijn ook maar mensen.

Tijdens dit soort pechweken vind ik het ontzettend fijn te weten dat het bij anderen soms ook kommer en kwel is. Dat is niet erg aardig van me, maar er gaat nu eenmaal een louterende werking uit van andermans onheil, sorry. Aan mijn vriendin had ik op dit punt helaas niets, want die stuurde me een vrolijk appje vanaf haar vakantieadres op de Canarische Eilanden. U kent ze wel: van die foto’s met een lachend kind dat op een zonnig strand een reclame van TUI naspeelt. ‘Oh wat lekker zeg!’, appte ik terug, mezelf afvragend waarom wij niet hetzelfde hadden gedaan. 

Ik ging alsnog vakantiebestemmingen zoeken die me vanaf het scherm aanlokkelijk toeriepen hoe fijn het is om overal te zijn behalve thuis. Algauw had ik de smaak te pakken en begon ik verder te kijken dan Europa, zo’n waterig januarizonnetje en 20 graden was me ineens te min. Nee, dan liever die 30 graden van Zanzibar, de ene foto was nog verrukkelijker dan de andere.

Er klopte alleen iets niet aan die paradijselijke plaatjes. Nergens stond een krijsende peuter die door een ontaarde moeder opnieuw moest worden ingesmeerd. Evenmin zag je een vader met wallen onder z’n ogen omdat kleuters liever thuis in hun eigen bed slapen. Laat staan dat er foto’s bij zaten van de lange vliegschaamtereis waarvoor geen spelletjesboek interessant genoeg is om het gejengel dertien uur te onderdrukken. Nee, het was toch beter om thuis te blijven. Voorpret schijnt sowieso een groter effect te hebben op je geluksgevoel dan de vakantie zelf, zo las ik eens in de krant. Wat dat betreft kun je dus beter een vakantie boeken, mét verzekering, om vervolgens een dag voor vertrek te annuleren. De voorpret is dan al binnen, waarna je vervolgens rustig thuis kunt genieten van een lege agenda. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden