ColumnSheila Sitalsing

In onze nieuwe auto willen we niet om de haverklap worden aangehouden

Een showroom met uitgestalde auto's.Beeld ANP

Voor begrip van het concept begeerte grijpen we thuis graag terug op Hannibal Lecter, de kannibaal-filosoof die in The Silence of the Lambs graag aan de jonge FBI-agent Clarice Starlings mag mansplainen wat de seriemoordenaar drijft: hunkering. ‘Hoe begint de begeerte, Clarice? Gaan we op zoek naar begeerlijke dingen? Nee, we begeren wat we elke dag zien. Voel je de ogen niet over je lichaam glijden?’

En zo is het. Maanden hadden we gelockdownd binnen gezeten. Er was bitter weinig waar de ogen verlangend op konden blijven rusten. En toen we in de zomer eindelijk weer reden, duizenden kilometers over Frans asfalt, eindelijk op weg ergens heen, langs de zonneroute omdat het eindelijk weer kon, sloeg ze toe: de hunkering.

De ogen waren gegleden over alles wat reed: wat gaat er veel in zo’n BMW X5, wat is de Defender toch een lekker ding, zou Tesla ooit nog een model kunnen maken dat niet gebukt gaat onder lompe lelijkheid, dat was een Giulia! Tweeduizend kilometer verder weet je het zeker: er moet een nieuwe komen, en nu echt, want de oude haalde daarnet hortend en rochelend een bergweggetje-van-niks. En je wijst begerig naar een passerend voertuig met een cataloguswaarde dat de patseraanpakgrens ver overschrijdt.

Waarmee we zijn aangeland bij een belangrijke randvoorwaarde voor de aanschaf van vervangend blik, die dwars door alle andere randvoorwaarden (niet te veel uitstoot, berekend op de iets minder lange mens, tweedehands, want wie nieuw koopt is gek, sexy) heen snijdt: we willen er niet om de haverklap in worden aangehouden. Dat is een reëel discussiepunt.

Jaren geleden alweer was het even groot nieuws toen Typhoon, muzikant, werd aangehouden in godbetert een doodnormale Outlander, de hybride sukkel onder de ruimere modellen. Er zijn gemeenten, zoals Utrecht en Amsterdam, die mede om die reden geen fan zijn van de patseraanpak, een in Rotterdam bedacht beleid om donkere mensen met mooie spullen lastig te vallen.

Af en toe komt het in de krant. Gerald Roethof, advocaat, die vertelt ‘zeker een paar keer per maand’ langs de kant te worden gezet in zijn knappe Mercedes S-klasse. Mohamed Ihattaren, voetballer, die ‘elk weekend’ wordt aangehouden in zijn Audi. Ze vormen de topjes van een ijsberg van gewone mannen in leuke auto’s die nog steeds op gezette tijden tegenover de autoriteiten moeten verantwoorden hoe ze hun auto hebben betaald. De koning, die zich in een op maat gemaakte Audi laat rondrijden, gebeurt zoiets nou nooit. Terwijl hij de enige uit dit rijtje is die hem níét zelf bij elkaar heeft verdiend.

Het zal dus wel weer een Kia worden, of een Toyota-die-geen-Hilux-is. Dan kijkt niemand naar je om.

Elke twee weken schrijft Sheila Sitalsing of Chris Buur over wat hun is overkomen of opgevallen op de weg en in de berm.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden