ColumnArthur van Amerongen

In Mirandela was het 33 graden en alle meisjes droegen korte rokjes. Het stadje ademde worst

Of het nou Hema-rookworst is, mazzafegati uit Norcia, Surinaamse bloedworst of Poolse krakowska: ik lust wel pap van worst. Ik had echter nog nooit de vermaarde alheira gegeten, uit het stadje Mirandela in de provincie Trás-os-Montes, in Noord-Portugal. De naam komt van alho (knoflook) en de worst is ooit bedacht door Portugese joden die uit angst voor de inquisitie net deden of ze christenen waren. Oorspronkelijk zit er dan ook geen varken in de gerookte alheira maar beestjes die in het jodendom zijn toegestaan, zoals kip.

Ik moest voor mijn boek Saudades toch naar het hoge noorden, om samen met Komrij-biograaf Arie Pos het majestueuze palácio in Alvites – waaruit Gerrit en Charles in 1988 overhaast moesten vertrekken vanwege allerlei perikelen die gaan worden onthuld in de biografie – te bezichtigen. Bovendien waren we op de thee uitgenodigd bij schrijver José Rentes de Carvalho, die met zijn vrouw Loekie deels in Trás-os-Montes en deels in Amsterdam woont. 

Het was stralend herfstweer en de Douro-vallei en de wijngaarden lagen er schitterend bij. Onderweg passeerden we het restaurant van Rui Paula in Folgosa. Hij kookte twee Michelinsterren bij elkaar. Een aanlokkelijke pitstop voor slechts 200 euro de man, maar ik moest en zou nu eenmaal worst gaan eten in Mirandela. Daar was het 33 graden en alle meisjes droegen korte rokjes. Voor hen vermoedelijk de laatste kans dit jaar. Het stadje ademde worst. 

Restaurant Flor de Sal, romantisch gelegen aan de Tua, leek gesloten maar na enig geroep dook er uit alle hoeken en gaten personeel op. Nouveau riche-achtige chic en typisch zo’n ballentent waar je met kommersjele sekswerkers gaat dineren. Er stond dan ook champagne van 400 euro op de kaart en uit de luidsprekers droop hoerige samba. Gelukkig was er geen gepingel op de enorme vleugel die achteloos in een hoek leek te zijn gekwakt. 

Toen werd het tijd voor worst. Arie bestelde een octopustentakel, hetgeen ik een curieuze keuze vond in de bergen tenzij het beessie natuurlijk uit de Tua was gevist. De worst was uitgespoken weeïg. Er zaten klonters brooddeeg in, waardoor het leek alsof ik op watten kauwde. Bovendien vond ik drie kippenbotjes in mijn alheira. Arie, een groot kenner van de Portugese keuken, zei dat dat zo hoorde. 

Om de sabor weg te spoelen, moest ik flink aan de taartjes, koffie, aguardente en sigaren. Ja, ik lust worst, maar deze was het omrijden niet waard. Het is allemaal de schuld van de inquisitie. 

In Mirandela was het 33 graden en droegen alle meisjes korte rokjes.Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden