column joost zaat

In mijn regio moeten zwangeren en zieke kindjes óók 22 kilometer reizen, en hier lijkt niemand ongerust

Huisarts Joost Zaat (64) houdt al bijna 35 jaar praktijk in een armere wijk in Purmerend. Daarover schrijft hij in de Volkskrant een column.

Of het vandaag doorgaat, die blokkade op de A6 door raadsleden uit Lelystad? Geen idee. Vorige week kondigden raadsleden uit ­Lelystad aan felle acties te gaan voeren omdat het een schande was dat hun stad geen complete spoed­eisende hulp meer had en dat je daar straks ook niet meer kunt bevallen. Een VVD-raadslid wilde zelfs haar ridderorde inleveren en 240 uur taakstraf riskeren. Waarom je voor het behoud van een failliet ziekenhuis je ridderorde moet inleveren ontgaat me, maar alla, een stevig statement voor ‘kwaliteit in de zorg’ van een VVD-er is nooit weg.

Alleen snap ik niet helemaal waarom ze die spoedeisende zorg en verloskunde daar zo belangrijk vinden. De afstand Lelystad-Harderwijk, waar het St-Jansdal de zorg gaat overnemen, is 25 kilometer zuidwaarts. Als je je in tijden van nood niet helemaal aan de maximumsnelheid houdt, duurt zo’n ritje niet veel langer dan een ruim kwartiertje. Urk is wel ver weg, maar daar doen huisartsen tenminste nog thuisbevallingen, al is dat natuurlijk geen vangnet voor gecompliceerde problemen.

In het debat tussen een stuntelende minister Bruins en flink doende Kamerleden vorige week laaiden de emoties hoog op. Veel stuurlieden aan de wal, mooie beloften dat het bij het sluiten van ziekenhuizen voortaan minder chaotisch moet en aansporing voor meer overheidssturing.

In dat debat hoorde ik niet dat het aantal ziekenhuizen sinds de jaren ’70 al daalde van bijna 300 naar zo’n 80 nu. Ik geloof niet dat er in al die jaren een snelweg is geblokkeerd of dat er 200 keer over is gedebatteerd. Er zijn nu niet alleen veel minder ziekenhuizen, er zijn ook veel minder bedden dan vroeger. Concentratie van specialistische zorg is een gegeven. Het ziekenhuis is een technische voorziening geworden voor ­ingewikkelde zaken die niet thuis kunnen. Je ligt daar omdat je ernstig ziek bent en dus hoogopgeleide mensen om je heen nodig hebt. Toch blijkt de afgelopen weken maar weer dat ziekenhuizen vooral emotie oproepen.

Maar die emotie is selectief. In mijn regio moeten zwangeren en zieke kindjes sinds deze maand ook 22 kilometer reizen, hier naar het noorden. Daar hebben de inwoners van mijn stad normaal niets te zoeken want die werken richting zuiden, maar ‘mijn ziekenhuisje’ is nu eenmaal gefuseerd met de grote broer verderop. Er is onvoldoende personeel om op beide locaties 365 dagen per jaar, 24 uur per dag een compleet team met kinderartsen, verloskundigen, gynaecologen, ­anesthesisten en alle ondersteuning klaar te hebben staan. Hier moesten al die mensen ’s nachts nog uit hun eigen bed komen als er iets was en dat duurt ook een kwartiertje. Geen opstand hier en niemand lijkt ongerust, behalve enkele collega’s die nachtmerries hebben over bevallende vrouwen of ouders met doodzieke kindjes met een meningitis die plotseling voor de balie van de huisartsenpost staan. Ik heb ook nog niet gehoord dat raadsleden hier de A7 gaan blokkeren. Het is vast even wennen, maar ik denk niet dat de zorg per se slechter wordt als de afstand groter wordt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.