ColumnNico Dijkshoorn

In mijn laatste column wil ik het graag hebben over alles waarvan ik houd

In mijn laatste column wil ik het graag hebben over alles waarvan ik houd.

Ik houd van Knorr Paella Wereldgerechten, maar dan dus met de helft van de aanbevolen hoeveelheid water, zodat de rijst, net als in Spanje, een beetje aan de pan vastkoekt en dan zegt Tanja altijd: jij mag het korstje.

Ik houd van korstjes. Eigenlijk alle korstjes. Op mijn knie. Ik laat hem in de bus aan mensen zien. Ik til mijn broekspijp op, laat het korstje zien en dan zeg ik: ‘Voel maar. Niet van jou. Van mij. Korstje. Om aan te pulken, als ik verdrietig ben.’

Over korstjes gesproken: Ik houd van meester-banketbakker Cees Holtkamp. Ik zat in een zaaltje en hij werd geïnterviewd. Cees vertelde het geheim van zijn kroketten. ‘Het is een dubbele laag. Eerst heel fijn paneermeel en dan daaroverheen nog een wat dikkere.’ Ik zat achter Cees zijn vrouw, zag hoe ze haar mond naar het oor van haar dochter toe bewoog en hoorde haar fluisteren. ‘Dat is nu dus geen geheim meer.’

Ik houd van vogeltjes die een raam begrijpen. De duikvlucht omdat ze een of anders insect vlak voor mijn raam hebben zien vibreren, de vleugeltjes wijd om te remmen en te sturen, mijn gemompelde zinloze waarschuwing: ’Is glasdood-au vogel. Is denken van wel maar boem opeens. Keer maar om, naar je wormbekjes wijd open’ en dan, vlak voor het glas, de wonderlijke ontsnapping.

Hij weet het niet, maar ik houd van chef-kok Joris Bijdendijk. Ik heb een avond lang, aan een bar vlak naast de keuken, gekeken hoe hij door zijn keuken liep. Geen gescheld, geen televisietopkokgedoe, geen gedoe met citroenen voelofvleeetfor en niks iesiepiesie. Mooiste moment van de avond: Joris met een stuk nougat in zijn armen. Een liefdesbaby van een kilo of vier. Hij viel er op aan met een hamer. Daarna vertelden wij hem dat we nog nooit zulke lekker nougat hadden gegeten. ‘Uit Spanje’, zei hij nog maar een keer.

Ik houd van de laatste vrije parkeerplaats in een garage en dat de zoekende automobilist vlak voor mij die net te laat ziet. Ook heel fijn: het geluid van mijn autoportieren die op afstand worden vergrendeld. Weglopen, het liefst met iemand die alleen maar fietst, sleutel over je schouder, gewoon doorpraten en: klik.

Ik houd van veertig theelepeltjes afwas gebruiken voor twee borden. Het geeft mij een kinderachtig gevoel van rijkdom. Mijn moeder deed drie jaar met een fles afwasmiddel. Twee jaar met een fles shampoo. Bij ons in de familie werd shampoo gezien als een weerzinwekkende luxe, slechts gebruikt door grootindustriëlen. 

Ik houd van mijn dochter. Zij zag voor het eerst Ivo Niehe op de televisie en zei: kijk, een kale man met heel veel haar. Toen dacht ik: die komt er wel. En ze is er gekomen. U zou haar een nieuwe jas moeten zien aanpassen en dat ze mijn weemoedig gluren ontdekt als ze mij via de spiegel aankijkt. Puur geluk.

Ik houd van mijn zoon die naar mijn schoenen kijkt en niets zegt. Hij belt me op als het licht heel mooi in zijn kamer valt.

Ik houd van Tanja. U kent haar. Ze zat in iedere column.

En geloof mij: ik houd van iedereen die deze column heeft uitgelezen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden