COLUMNArthur van Amerongen

In mijn kindheid fantaseerde ik regelmatig dat ik vanuit de hemel naar mijn eigen begrafenis keek

Tijdens het samenstellen van een liber amicorum voor Conny Mus – de razende populaire Midden-Oostencorrespondent van RTL Nieuws die op 21 oktober 70 zou zijn geworden – overviel mij een banale gedachte: zou ik tien jaar na mijn dood ook zo’n ontroerend vriendenboek krijgen?

In mijn kindheid fantaseerde ik regelmatig dat ik vanuit de hemel naar mijn eigen begrafenis keek. Duizenden rouwenden huilden tranen met tuiten omdat ze mij zo gepest hadden met mijn rode haar, sproeten, flaporen, spraakgebrek, dwergenpostuur en gekke moeder.

Rond de droeve kuil stonden tientallen jankende, schuldbewuste meisjes die mij ooit honend hadden afgewezen. Te laat, bitches!

Ik weet niet meer hoe ik in de hemel terecht was gekomen. Vermoedelijk door zelfmoord met mama’s pillen, al wensdroomde ik ook wel eens dat ik doodvroor op besneeuwde Veluwese zandverstuivingen. Desnoods opgepeuzeld door wolven. 

Maar dan zou ik als een aangevroten kadaver in de kist liggen en was ik zelfs na mijn dood nog de risee van al die kutmeisjes.

Vijftig jaar later hou ik mij godzijdank alleen nog met andermans begrafenissen bezig. 

Toen Mus, jaren mijn vaste stapmaatje in Jeruzalem en Tel Aviv, tien jaar geleden plotseling overleed, woonde ik in Paraguay en kon ik tot mijn grote verdriet zijn begrafenis in Amsterdam niet bijwonen. 

Een paar jaar eerder was die lieve beer totaal onverwacht naar de begrafenis van mijn moeder gekomen, helemaal in Ede. ’s Morgens kwam hij aangevlogen uit Tel Aviv, de volgend ochtend vertrok hij weer na een nachtje te zijn doorgezakt in Mokum.

Dat bliksembezoek was Mus ten voeten uit. Zulke cowboys worden niet meer gemaakt. 

Tijdens het samenstellen van het liber amicorum heb ik flink zitten snotteren. Wat mist iedereen die gastvrije, vrolijke, goudeerlijke en geëngageerde levensgenieter met een klein hartje. Mus had hier aan toegevoegd: wereldgozer maar hij zou een borrel moeten lusten. 

Conny was gezegend met ouderwetse Amsterdamse humor: snoeihard, bijdehand, veel grappen over andermans uiterlijk en lichamelijke afwijkingen en altijd iedereen in de maling nemen. Israëli’s en Palestijnen snapten er geen bal van maar ik lag altijd in een deuk.

De persoon aan wie een vriendenboek is opgedragen hoeft overigens helemaal niet dood te zijn. Zo’n hommage aan mij kan dus nu al gemaakt kunnen worden, al gaat het wellicht wat ver om vrienden en geliefden te benaderen met de vraag: wil je wat schrijven in het liber amicorum dat ik voor mijzelf samenstel? Niet allemaal tegelijk graag. 

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden