COLUMNArthur van Amerongen

In mijn jeugd was televisie het kiekkastje van de duivel, vandaag is het mobieltje Satans instrument

Ik denk dat ik namens duizenden verontruste ouders én ons koningspaar spreek, wanneer ik zeg dat een verbod op TikTok een geschenk uit de hemel zou zijn. Wat mij betreft mogen ook Facebook en Twitter op de digitale vuilnisbelt van de geschiedenis eindigen. En smijt Pornhub, Grindr en Xhamster er meteen maar bij, want al die zogenaamd ‘sociale’ mediaplatforms zijn nog sluwere verleiders van onze kinderen dan Tiktok.

In mijn jeugd was televisie het kiekkastje van de duivel, vandaag is het mobieltje Satans instrument. Kinderen lezen geen boeken meer, maar staren onafgebroken naar kopschoppende kleuters en perversiteiten waarvan Jip, Janneke, Saskia, Jeroen, Hielke en Sietse godzijdank gevrijwaard bleven.

Ik hoor de trouwe lezer denken: geen gezwatel over treinen vandaag? Om de dooie donder wel, want ik reisde per spoor naar Coimbra om daar Portugal dos Pequenitos te bezoeken, een stokoud attractiepark dat zich laat vergelijken met Madurodam.

Het park is schitterend gelegen bij de Mondego en op loopafstand van het oude treinstation van Coimbra. De markantste gebouwen uit de Algarve, de Alentejo en andere streken zijn er in het klein nagebouwd. 

Ik ben altijd op zoek naar die good clean fun uit mijn kindsheid: de Bedriegertjes, de Pyramide van Austerlitz en de Westerbouwing. 

Portugal dos Pequenitos stelde niet teleur en riep met zijn kasteeltjes en torentjes herinneringen op aan het decor van de Vliegende Fakir in de Efteling. Bovendien kon ik alles op mijn gemakske bestuderen, want dankzij coronofobia waren er nauwelijks jengelende kinderen. 

Helaas werd ik achtervolgd door een pokdalige en kwabbige werkstudente, die bij iedere attractie ongevraagd nutteloze details opdreunde, in de hoop een fooi te vangen. 

Zeer overzichtelijk vond ik de geschilderde wereldkaart met Portugese veroveringen en zeevaarders met namen die op sigarenmerken van vroeger lijken. 

In het gedeelte van de voormalige koloniën verbaasde ik mij over de levensgrote standbeelden van bewoners van Mozambique, Angola, Guinee-Bissau en wat dies meer zij. Die waren dermate stereotiep – met kroeshaar, vuurrode lippen en oorringen – dat ik mij omdraaide naar de stalkende werkstudente en riep: hoe durven jelui anno 2020 deze clichés aan kindertjes te tonen? In het Afrika Museum in gidsland Nederland is zulks een doodzonde. 

Op dat moment zag ik een Portugees jongetje nonchalant onderuitgezakt tegen een gigantisch standbeeld van een zwarte krijger zitten, druk in de weer met zijn mobieltje. Misschien zat hij te tiktokken of porno te surfen, maar hij was zich overduidelijk nog niet bewust van zijn koloniale erfsmet.

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden