Sander Donkers in 150 woorden

In mijn eentje het publiek van iemand die dat niet wist

Op de ochtend na een veelbewogen feest moest er gewerkt worden. Zo’n moment waarop elke verplichting een ondraaglijk juk lijkt. Narrig sjokte ik door de regen naar een anoniem hok om mijn taak als laptopslaaf te vervullen, toen ik uit de verte de zoete, droevige klanken van het Ave Maria hoorde. Maria Callas, gokte ik, maar de betoverende vrouwenstem haperde even na een verkeerd piano-akkoord. De zangeres kuchte, en ging toen weer door. Het wonder geschiedde live, ergens achter een raam dat ik niet kon ontdekken.

Ik bevroor in mijn pas. Dit maakte het nog veel mooier. Eerst was ik gewoon een meeluisteraar, nu vormde ik in mijn eentje het publiek van iemand die dat niet wist. Wat misschien maar beter was, want het zal geen fraai gezicht geweest zijn, zo’n kletsnatte, katerige man die met mistige ogen speurde naar de herkomst van een geluid dat zijn gemoed omwoelde en de dag onherroepelijk een nieuwe wending gaf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden