Bericht uitLonden

In Londen is het bij de toeristische trekpleisters doodstil – en dat is geen straf

Op een druilerige vrijdagmiddag beland ik op de bloedigste plek uit de Engelse geschiedenis: Tower Green, het grasveld op de binnenplaats van The Tower waar drie koninginnen zijn onthoofd; Anne Boleyn en Catherine Howard eindigden hier in de 16de eeuw op het schavot, alsmede Lady Jane Grey. ‘Vriendelijke bezoeker, houd even stil’, zo begint een gedicht op het glazen monument, ‘waar u staat sneed de dood het licht weg van vele dagen.’

Wat was het laatste dat de vorstinnen van hun land zagen? Wellicht de Queen’s House, waar ze in de dagen voor hun dood vastzaten. Of de Bloody Tower ernaast, waar jaren eerder twee prinsjes de dood hadden gevonden. Misschien de majestueuze White Tower, links. Daartussen doemt Tower Bridge op, maar die stond er toen nog niet. Indertijd werden de executies gadegeslagen door een geschokte menigte. De enige medemens die ik zie, is een eenzame berenmuts van The Queen’s Guard.

Tower Green, het grasveld op de binnenplaats van The TowerBeeld Patrick van IJzendoorn

Het andere teken van leven zijn twee verveelde raven die op de muur van de vervallen toegangspoort zitten. Hoe wonderbaarlijk is deze ervaring: ik heb de Tower of Londen, de toeristische bestemming waar op een gewone dag rond de 18 duizend bezoekers komen, nagenoeg voor mezelf. Hoewel ik al zeventien jaar in Londen woon en van de monarchie ben, heb ik nooit serieus overwogen in de lange rij voor de Tower aan te sluiten. Het is net als Amsterdammers die nooit de moeite nemen om het Anne Frank Huis van binnen te zien.

Maar deze zomer is het stil. Zó stil dat de directeur Londenaren had opgeroepen eens een kijkje te komen nemen. Red de Tower! Red de raven! Red de monarchie! Zodoende was ik op de boot van Greenwich naar de Tower gestapt, dezelfde reis die de arme Anne Boleyn heeft afgelegd. Het liefst was ik met mijn vrouw gegaan, temeer omdat haar eerste betrekking in Londen, lang geleden, bij Crowns & Regalia was, een bedrijfje dat imitatiekroonjuwelen maakt voor souvenirwinkels.

Maar mijn vrouw zit zes weken in Maleisië, met mijn zoon. Haar land van herkomst heeft geen halve coronamaatregelen genomen. Bij aankomst kregen ze meteen een test. Buitenlanders komen het tropische land niet in, dus ik mocht achterblijven om het fort te bewaken en voor onze zieke kat te zorgen, Minoes. Een straf is het niet. De Britse hoofdstad is rustig, nagenoeg virusvrij en dankzij de minister van Financiën kan ik drie dagen per week voor de helft van het geld uit eten, van Thais, Turks tot Tibetaans.

Tot mijn vreugde heb ik zelfs een anglokatholieke schuilkerk gevonden waar de hymnen stiekem worden gezongen, al moet ik er wel 40 kilometer voor fietsen op de zondagochtend. De hostie krijg ik er tijdens de communie, de bijbehorende wijn na de mis in de tuin van de pastorie. Wijn en religie komen ook ter sprake wanneer ik in de Tower in gesprek raak met Lawrence Watts, de eerste zwarte Yeoman Warder, alias Beefeater. Nu er geen rondleidingen zijn zitten deze prachtig geüniformeerde gidsen verlegen om een praatje.

Op geanimeerde wijze vertelt hij hoe de eerste gevangene, bisschop Flambard, ontsnapte met een touw dat in een wijnvat naar binnen gesmokkeld was. ‘Het was sowieso geen goed idee om een wijnkelder als cel te gebruiken’, luidt zijn conclusie. Over wijn gesproken raadt hij me de Grand Punch Bowl in het Juwelenhuis aan, een gouden drinkkom van George IV waar 144 flessen in kunnen worden geleegd. Het is daar normaal gesproken zo druk dat bezoekers op een lopende band langs de koninklijke blingbling worden geleid.

Het was uitgestorven, maar de lopende band, die draaide gewoon door.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden