BERICHT UITRome

In Italië hanteren ze de wattenstaafjes met subtiliteit

Italië-correspondent Rosa van Gool heeft zich inmiddels al zo vaak en in zo veel verschillende Europese landen moeten laten testen, dat de tijd daar is voor een klein vergelijkend warenonderzoek.   

Pauzerende teststraatmedewerkers in Rome, afgelopen zomer.  Beeld Massimo Percossi/EPA
Pauzerende teststraatmedewerkers in Rome, afgelopen zomer.Beeld Massimo Percossi/EPA

In Rome kun je sinds een paar maanden op elke straathoek een coronasneltest doen. In witte tenten die zijn opgezet voor de deuren van apotheken koop je voor 22 euro tijdelijke geruststelling. Om te mogen reizen vragen de meeste landen de duurdere en hoogdrempeliger PCR-test. Testen is tegenwoordig een vast onderdeel van het leven en zeker van het correspondentenbestaan, zoals mijn collega Joost de Vries in Zuid-Amerika al eens beschreef.

Met zeven negatieve testresultaten uit drie verschillende landen heb ik intussen genoeg materiaal verzameld voor een vergelijkend Europees warenonderzoek. Aanvankelijk verliep de dataverzameling met tegenzin, want mijn eerste ervaring bij de Amsterdamse GGD was me niet meegevallen. De medewerker ramde het wattenstaafje hardhandig de keel in en meteen daarna diep in mijn neusgat richting voorhoofd. Weinig subtiel, heel efficiënt.

Bij aankomst in Rome zet ik me dan ook schrap, maar de teststraat op het vliegveld blijkt een andere wereld. Nadat ik drie formulieren in tweevoud heb ingevuld en zeker acht handtekeningen heb gezet, duwt een vriendelijke medewerkster het wattenstaafje voorzichtig en traag mijn neus in. Ze komt nog niet half zo diep als de Amsterdamse GGD, maar doet (ter compensatie?) wel beide gaten; de keel hoeft niet.

Een half uur later loop ik met een negatief resultaat en zonder pijnlijke neusgaten het vliegveld uit. Het was zo weinig ingrijpend dat een calvinistische gedachte me bekruipt: kan deze test wel goed afgenomen zijn, als hij niet eens een béétje vervelend was? Missen ze hier niet een heleboel besmettingen, domweg omdat ze te lief zijn?

Want één keer kan toeval zijn, maar mijn volgende drie Italiaanse testen (snel én PCR, in ziekenhuis, kliniek en apotheek) worden al net zo pijnloos en zachtzinnig afgenomen, vaak met een vriendelijk praatje erbij.

Een tweede hardhandige Nederlandse test – ditmaal niet van de GGD – bevestigt mijn theorie wederom, al geef ik toe dat de statistische onderbouwing nog wat mager is. Toch klinkt het niet onlogisch: in Italië verstaat men de kunst om het leven aangenaam te maken op allerlei vlakken nu eenmaal beter dan in Nederland. Waarom zou dat niet gelden voor coronatesten?

Toch staat niet Nederland op de laatste plaats in mijn vergelijkend warenonderzoek, maar Griekenland. Daar typt de secretaresse – ondanks een goed werkend digitaal reserveringsysteem – om onduidelijke redenen ter plaatse iedereens paspoort met één vinger over. Vervolgens steekt een medewerker het wattenstaafje voor de verandering niet in de neus, maar wel meermaals zo diep in de keel dat ik de witte container kokhalzend verlaat. De Grieken zijn niet bang voor een beetje ongemak. Gelijk hebben ze, natuurlijk.

Maar zolang het overal in Europa ongeveer even slecht gaat, koester ik de Italiaanse methode. Niet in de laatste plaats uit eigenbelang ben ik steeds enthousiaster over de subtiliteit waarmee Italianen de wattenstaafjes hanteren. Gedachten over eventuele onbetrouwbaarheid onderdruk ik, want het aantal positieve testen is in heel Europa toch maar een deel van het totale aantal besmettingen. Het is alleen interessant vanwege de trends, niet vanwege het absolute aantal. Dus als je zo’n test altijd ongeveer even zacht afneemt, zou het niets uit moeten maken. Toch?

Helaas zijn Italianen niet alleen goed in levenskwaliteit verhogen, maar ook in bureaucratie optuigen. Het liefst doen ze dat in de vorm van heel veel handgeschreven formulieren die je per se persoonlijk moet komen inleveren. Een Italiaanse test reserveren en ondergaan kost dus tijd, inkt en geduld. Maar dan heb je ook wat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden