Bericht uit Vermont

In het Maple Museum van Vermont worden de vuile woorden niet weggepiept

De befaamde maple syrup moet altijd mee, voor over de pannenkoeken. Beeld RV

Het was Thanksgiving, het had gesneeuwd en we waren in Vermont, een paar uur rijden boven New York, waar we twee dagen lang ver onder het vriespunt hadden gesleed en waren opgewarmd bij een stevige houtkachel. Nu reden we terug over een slingerweg door de oude bergen, langs zuchtende motels die zich aanprezen met ‘free long-distance calls’ en schuurtjes waar ze semi-automatische geweren verkochten. Het is niet alleen maar Ben & Jerry’s in Vermont.

We waren gestopt bij een roestbruin huis met een bordje Maple Museum en een houten indiaan bij de ingang. We stoppen in Amerika altijd voor de lokale specialiteiten, het zijn de bosbessen of de kreeften waar hele staten hun identiteit aan ontlenen. Maple syrup, de ahornsiroop die via een wirwar van slangetjes wordt afgetapt uit Amerikaanse esdoornbossen, moet altijd mee, voor over de pannenkoeken of over de kip. En dan was het nog een museum ook.

We passeerden de indiaan en liepen het zaakje in. Het was een kakofonie van snuisterijen, van porseleinen hondjes tot enorme houten vogelhuisjes in de vorm van kwaadaardige kabouters. En er was de siroop, in jerrycannetjes in verschillende formaten. We pakten er een op. ‘Grade A, Gouden Kleur met Verfijnde Smaak’, stond erop. Prima.

‘Die moet je niet nemen’, klonk een gruizige stem. ‘Net water.’

De stem hoorde bij een vrouw in een houthakkershemd achter een toonbank. De eigenaar van de zaak, zo bleek. Ze had liever dat we haar spul niet kochten.

‘Geen echte siroop’, zei ze. ‘Komt allemaal door dat stomme systeem. Verdomde kloteregels.’

De kinderen spitsten hun oren.

Je hoeft in de beschaafde buurten van Amerika in het bijzijn van kinderen maar shit te zeggen, en de andere volwassenen kijken je aan alsof je op het tapijt hebt gepoept. Met het wegpiepen van vuile woorden op radio en televisie proberen ze het land onder controle te houden – zelfs als de president zegt dat iemand een son of a bitch is, staat in de krant, paper of record, braaf dat hij ‘expletives’ heeft gebruikt.

Dan is het weer eens verfrissend dat iemand gewoon zegt waar het op staat, ook als er kinderen bij zijn.

Boos wees ze op een papiertje dat met een punaise aan de muur was geprikt, met daarop de oude en nieuwe classificaties van ahornsiroop. Grade B was bijvoorbeeld Grade A Donker met Robuuste Smaak geworden. ‘Er klopt geen zak van’, zei ze, en trok het papiertje van de muur. ‘Dit had ik eerder moeten doen.’

Daarmee verdween de enige snipper achtergrondinformatie over maple syrup uit het Maple Museum. ‘Je moet gewoon naar de kleur kijken’, zei de vrouw. ‘Hoe donkerder, hoe beter.’

Vermont staat bekend als een linkse staat, maar links en rechts zijn in Amerika lang niet zo overzichtelijk als de rood-blauwe kaartjes met verkiezingsuitslagen altijd suggereren. Ze houden hier van het milieu, maar ook van geweren. Zelfs het zoetste spul heeft een bittere nasmaak.

De kinderen keken naar oude advertentieposters van pistolenmaker Smith & Wesson aan de muur. De eigenaar fleurde op. ‘Mooi hè? Kijk naar deze, dat is mijn favoriet.’ De kinderen keken naar een cowboy die te paard kwam aangereden, met zijn revolver in de lucht. Op de achtergrond lag een hoopje neergeschoten ellende. ‘Zo dynamisch’, zei de vrouw.

En toch was het verfrissend dat iemand dat zei, gewoon, ouderwets, zonder enige kennis van politieke correctheid. De kinderen knikten. Ze had gewoon gelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.