Sander Donkers in 150 woorden

In het geluid waarmee mijn iPhone een mailtje verstuurt, hoor ik de grondlegger van de bossanova

João Gilberto is dood, grondlegger van de bossanova. Haarscherp herinner ik me het moment dat ik, op de zwartgeverfde kamer van een vriendin, voor het eerst zijn mompelzang en aarzelgitaar hoorde. Het liedje heette ‘Desafinado’, en in een tijd die gedomineerd werd door levensmoeie new wave en vierkante synthesizergeluiden, trok het zwoele optimisme dat erin weerklonk me aan als een magneet. Het kwam uit Rio. Ik wist twee dingen zeker: ik ga dat spelen en ik ga daarheen.

In het eerste faalde ik spectaculair. Wat simpel klonk, bleek zeer complex en onmogelijk om met worstvingers te reproduceren. Wel reisde ik later berugzakt naar de Cidade de Deus, om aldaar te ontdekken dat de Braziliaanse muziek allang verder was getrokken.

Geeft niks. Je vindt niet wat je zoekt, je vindt iets anders. Zonder João Gilberto was het niet gebeurd. In het geluid waarmee mijn iPhone een mailtje verstuurt, meen ik altijd zijn voornaam te horen. 

Zszsjjaaoew.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden