Column max pam

In een zwembad in Benidorm kwam ik opeens een bekend gezicht tegen

Max Pam

Een paar maanden geleden logeerde ik in een luxehotel aan de Spaanse kust. Zo’n hotel dat ze tegenwoordig een resort noemen. Om de omheining binnen te komen, moet je langs een wachthuisje met slagbomen. De bewaker in het wachthuisje nam onze vouchers in ontvangst, keurde die goed, boog vervolgens het hoofd en vouwde zijn handen, zoals ze dat in het Oosten doen. Dit resort bleek helemaal in het teken te staan van Thailand.

Bij het inchecken vroeg ik of in het hotel ook de kroning van de nieuwe Thaise koning Rama X was gevierd. Op tv-beelden had ik gezien hoe Rama zich op een olifant had laten rondrijden, aanbeden door zijn onderdanen. Maar nee, daar hadden ze in het hotel niets aan gedaan, dat was helemaal geen issue geweest. Je moest Thailand beschouwen als het thema van dit resort. In Las Vegas heb je ook een hotel dat The Venetian heet en waar je in een gondel naar je kamer kunt varen, maar met het echte Venetië heeft dat niets te maken.

Vanuit het raam van mijn hotelkamer kon ik het terrein van het resort overzien. Onder mijn oog was een jungle nagebouwd met exotische bomen vol lianen. Kletterende beekjes droegen bij aan het romantische gevoel dat je je ergens in de Oriënt bevond. Tussen het gebladerte ontwaarde ik kronkelende wandelpaden, die de als meertjes vermomde zwembaden met elkaar moesten verbinden.

Als surrealistische kers op de taart zag ik in de verte Intempo liggen. Intempo, gebouwd in het (voorlopig) rustige deel van Benidorm, is met zijn 198 meter hoogte en zijn 47 verdiepingen het op één na hoogste flatgebouw van Europa. Het bestaat uit twee wolkenkrabbers, in de top met elkaar verbonden door goudkleurige penthouses, die tezamen de vorm hebben van een diamant. Intempo steekt boven alles uit als een enorme M op hoge poten.

In 2006 is met de bouw begonnen, maar door corruptie, faillissementen en technische mankementen is de kolos nimmer voltooid. Nog vorig jaar hebben investeerders getracht het project nieuw leven in te blazen, maar toen ik aan de voet een kijkje ging nemen, ontwaarde ik nauwelijks activiteiten. Het bouwsel verloedert en verkruimelt in de hitte en je ziet hoe de contouren van een moderne ruïne zich langzaam ontvouwen. Albert Speer had trots op dit gebouw kunnen zijn. Intempo symboliseert de tristesse van de moderne toerist die altijd op vakantie wil zijn, maar wel met alle gemakken van thuis.

Vanuit mijn Thaise hotel zag ik hoe Intempo ’s nachts verandert in een muur van donkere aarde. De volgende morgen stond ik vroeg op om te zwemmen in een van de vele zwembaden, die naar temperatuur variëren van 18 tot 32 graden, zo las ik in de brochure. Er was nog niemand, alleen in het warmste zwembad zwommen eenzaam een man en een vrouw. De man was tamelijk mollig en ik meende hem te herkennen, al wist ik niet meteen waarvan. Ik moest hem eerder hebben gezien.

Ineens wist ik het. Een paar jaar geleden had ik hem gadeslagen, toen ik toevallig het Waldorf Astoria in Amsterdam passeerde, waar hij op de trappen stond om zich door Marokkaanse Nederlanders of Nederlandse Marokkanen te laten toejuichen. Hij liet kopjes thee uitdelen. De man die daar in alle vroegte zwom, was de koning van Marokko. De vrouw die zich door hem af en toe uit het water liet tillen, moest zijn eigen vrouw zijn – dat kun je gewoon zien. Op zijn dij ontdekte ik een tatoeage van een koningskroon, geen gewone, maar een met een lange hals, zoals het schaakstuk van de koning in de 19de eeuw werd afgebeeld. Ook viel het mij nu op dat ik werd gadegeslagen door een figuur die zich onopvallend langs de kant had teruggetrokken.

Ik zwom dus in hetzelfde water als een koning en dat gaf een gevoel van verlichting. Maar in zijn natte zwembroek zag de koning er heel anders uit dan op de foto die gisteren op de voorpagina van deze krant stond, afgedrukt ter ere van het 20-jarig ambtsjubileum van Mohammed VI.

In een Chinees museum heb ik eens de zwembroek bewonderd die Mao had gedragen toen hij de Yangtze-rivier overstak. Kolossaal, roze van kleur en toch stoer, maar uit eigen ervaring kan ik nu zeggen dat ook de zwembroek van de Marokkaanse koning museale waarde bezit. Helaas blijft discretie geboden.

Ik probeerde me Willem-Alexander in zwemtenue voor te stellen en dat spoorde niet helemaal. Zwemmen is fijn, maar er moet wel een biertje bij. Bij Máxima functioneerde mijn voorstellingsvermogen beter. Ik wens de Marokkaanse koning trouwens een lang, gelukkig en vooral zwemmend leven toe.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden