ColumnArthur van Amerongen

In een mum van tijd is het adhd-hondje de schrik van de Ria Formosa geworden

Arthur van Amerongen

Matcha is in een mum van tijd de schrik van de Ria Formosa geworden. Het ongeleide projectiel haalt makkelijk 50 kilometer per uur en jaagt op alles wat beweegt: joggers, de sporadische nordic walker, roze flamingo’s, aalscholvers, ooievaars, eenden, konijnen en krabben. Ik vrees dat ze binnenkort octopussen en oesterbedden gaat slopen.

Tita en Jamba hobbelen plichtmatig achter haar aan en veinzen, net als bejaarden tijdens de ochtendgymnastiek in Huize Avondrood, enthousiasme.

Ik heb stapels boeken over hondentraining, overwegend in het Duits. Op mijn nachtkastje ligt Die Abrichtung des Hundes van Konrad Most. Het is nog saaier en taaier dan Der Mann ohne Eigenschaften van Robert Musil, dus ik beperk me tot de instructiefoto’s. 

Puur uit paasververveling ging ik Konrad Most maar eens googlen.

Deze Duitse Martin Gaus bedacht de Preußische Prüfungsordnung für Diensthunde, was chef van het Experimentele Instituut voor Oorlogshonden en werd na 1945 de autoriteit op het gebied van blindengeleidehonden.

Ik kreeg het boek in Asunción van hondentrainer Jorge, een Duitser die circusdirecteur was in Argentinië en in de jaren zestig naar Paraguay moest vluchten. 

De moddervette mof – hij klokte een magnumfles cola in één teug naar binnen – had precies zo’n hondje als Matcha. Daar trad hij mee op in shoppingmalls. Zijn scharminkel kon tientallen kunstjes en was de lieveling van alle kindertjes. 

Met mijn honden was ie snel klaar. Onbehandelbaar, bromde hij. 

Wel leerde ik zijn basiscommando’s: nein, komm, hier, bleib, sitz, Platz, gib Pfote, lass los, aus und raus! 

Als mijn roedel keurig naast hem moest lopen, brulde Jorge wanhopig juntos, Spaans voor samen. Zusammen is kennelijk een van de weinige Duitse woorden die niet werken als hondenbevel.

Geheel zinloos gil ik nu al een week juntos tegen Matcha. Ze weegt niks, dus til ik haar corrigerend op aan haar tuigje. Machteloos als een vis op het droge spartelt ze dan naast me. Eindelijk juntos. Zo mager als ze is, zo gigantisch zijn haar drollen, want ze gaffelt als Gargantua. 

Op de vlooienmarkt in Fuseta kocht ik eens wat huisvlijtschilderijtjes met paarden, koeien en ezels. Daar blaft ze de hele dag tegen. Verder keft ze tegen zichzelf in spiegels en tegen de televisie. Gunstige bijkomstigheid: veldratten laten zich niet meer zien in de keuken van Villa Vischlugt. 

’s Avonds is alles vergeten en vergeven. Dan is het adhd-hondje eindelijk uitgeraasd en ligt ze vredig te snurken tussen haar grote zussen. 

Nu pas begrijp ik wat mijn moeder met mij heeft doorstaan.

HellehondBeeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden