COLUMNNADIA EZZEROILI

In deze zussenapp zijn we alle gevoel voor proporties kwijt. En het interesseert ons geen zak

Vrijdag komt een fragment op Twitter voorbij van de Surinaamse luitenant-kolonel Danielle Veira. Daarin krijgt ze het bericht door dat feestgangers midden in de coronacrisis een tequilaparty willen organiseren. ‘Wat is dit ding?’, zegt ze met opgetrokken wenkbrauwen. ‘Er is een tequilaparty?’ Een kort, schamper lachje en dan: ‘Mensen, zal ik jullie wat vertellen? Ga naar die tequilaparty. Je zult zien waar je je tijd gaat doorbrengen de volgende avond. Ga naar dat feestje. We gaan jullie allemaal oppakken. Want jullie gaan niemands leven in gevaar brengen met jullie tequilaparty. Doe het. Je zult zien wat er gaat gebeuren. Dóé het!’

Op Twitter wordt het fragment met gejuich ontvangen. Veel Nederlanders zien in Veira een daadkrachtige heldin die als voorbeeld zou moeten dienen voor ‘slappe leiders’ als de Amsterdamse burgemeester Femke Halsema. Ook ik vind het een fantastisch filmpje. Samen met andere migrantenkinderen op Twitter haal ik vrolijke herinneringen op aan soortgelijke dreigementen uit onze jeugd.

Mijn oudere zus is minder gecharmeerd van Veira’s optreden. ‘Elke failed state laat zich nu kennen’, appt ze boos in de zussengroep. ‘Suriname: dreigen zonder zelf te kunnen leveren met een functionerende en betrouwbare overheid. Marokko bijna hetzelfde verhaal: youtubers oppakken en een bedelfonds optuigen. Kortom: repressie en roof. En dit alles met net zo’n lelijke ‘stoere’ houding als die vrouw.’ Want make no mistake, vervolgt ze haar preek, ‘die vrouw etaleerde toxic masculinity en Rutte zachtaardigheid en waardigheid.’

Mijn oudere zus is de laatste tijd agressief, zegt ze. Mijn zusje daarentegen is vermoeid. Ze moet nog elke dag naar kantoor en is doodsbang dat ze het virus mee naar huis neemt en anderen besmet. Ondertussen merkt ze dat veel mensen nog laks omgaan met de maatregelen. ‘Elke dag als ik de deur uit moet, ga ik de fucking loopgraven in’, appt ze, en stuurt een gifje door van de openingsscène uit de oorlogsfilm Saving Private Ryan. ‘Ik wou dat er een virus kwam waarbij alle egoïsten de risicogroep zijn’, reageert mijn andere zus. Ik bestook ze ondertussen ongevraagd met foto’s van mijn dreumes.

In deze zussenapp zijn we, kortom, even alle gevoel voor proporties kwijt. En het interesseert ons geen zak.

Zaterdag besluit ik niet de deur uit te gaan, ook niet voor een wandeling of een boodschap, en vervloek iedereen die dat wel doet. Het moraal is dus weer laag vandaag. Mijn partner en ik spreken met de peetouders van onze zoon af om te borrelen via een groepsgesprek met beeld. Even later proberen we een verbinding aan te kloten via Google Hangout. Dat lukt niet. De app Zoom verloopt ook rommelig. ‘Laten we anders houseparty doen?’, appt onze vriendin. ‘Waarom wil ze een houseparty houden?’, vraag ik mijn partner verbaasd.

Maar ze bedoelt de app HouseParty. De verbinding is gelukt. Onze vriendin heeft een kittige panter-onesie aan. Verder zien we live hoe de luier van hun baby wordt verschoond, hoe hun oudste zoon in de tuin speelt en alleen enthousiast opkijkt als hij mijn zoon en partner ziet. Het is een fijn, troostend gesprek. We spreken af om dit vaker te doen.

Later die dag vertel ik mijn beste vriend dat mijn partner en ik hebben overlegd over het scenario waarbij wij allebei een longontsteking oplopen terwijl we de kinderen in huis hebben. ‘Oef. Gooi tips op me’, zegt mijn vriend, vader van twee kinderen. ‘Ik heb geen tips’, antwoord ik, ‘we zijn dan genaaid.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden