ColumnPeter Middendorp

In deze tijden denk ik vaker aan mijn overleden vader en zijn afweerziekte

In deze tijden denk ik vaker aan mijn vader dan ik toch al zou doen, nu zijn sterfdatum dichterbij komt. Ik denk vooral aan de route die hij in zijn laatste maanden en weken heeft afgelegd, de afweerziekte, de virussen, de complicaties, de beademing en het lange, vruchteloze happen naar zuurstof toe.

Ruim twee jaar geleden belde hij me op om over zijn nieuwe afweerziekte te vertellen. ‘Ik was er nog net op tijd bij’, zei hij opgelucht. ‘De dokter zei: ‘Als je een paar weken later was gekomen, had je over vijf jaar aan de nierdialyse gezeten.’’ Ik weet nog dat ik ophing en dacht: wat een raar verhaal. Hoe konden ze dat zo nauwkeurig zeggen? Kon je vandaag al ontsnappen aan een ziekte die over vijf jaar toeslaat?

Mijn vader vertelde weleens verhalen, en niet alles wat hij vertelde klopte. Bij leven ergerde ik me aan die verhalen, maar intussen, nu we er niets meer aan hebben, zie ik dat hij zich met die verhalen probeerde gerust te stellen. De moraal was altijd: het was goed, ze waren blij; ik werd niet weggejaagd. Mijn vader had een beetje aandacht nodig, gezien zijn jeugd begreep ik dat, al was het niet elke keer leuk om publiek te zijn.

Een klein jaar voor zijn dood kwam hij eens aandacht vragen op een moment dat daar zo ongeschikt voor was dat ik hem vroeg om naar huis te gaan en voorlopig weg te blijven, zodat de relatie als beëindigd kon worden beschouwd totdat hij ziek werd en verhalen begon te vertellen over een wonderlijke ontsnapping aan een nierdialyse van eind 2023. Het contact was hersteld, ziekte overwint alles.

Van de dokter kreeg hij medicijnen waar je emotioneel van kon worden en ik keek er dan ook niet van op toen hij enkele maanden voor zijn dood in tranen voor de deur stond om de zevende verjaardag van onze dochter mee te vieren.

Als ik het echte verhaal had gekend, had ik geroepen: ‘Wat doe je hier? Je hebt geen afweer, gek! Naar huis jij, hup, in quarantaine, en je blijft binnen tot het weer veilig is!’ We hadden zijn leven misschien wel tot de huidige epidemie kunnen verlengen. Maar ik geloofde zijn verhaal en dus ging ik een eindje met hem rijden, probeerde ik hem gerust te stellen, zoals een goede zoon dat doet, hooguit wat ongeduldig omdat er thuis kaarsjes werden uitgeblazen.

Er is een foto van even daarna. Onze dochter in haar nieuwe zeemeerminnen-zwempakje, stralend als nooit tevoren. Van de zijkant komt het gezicht van mijn vader in beeld, hij duwt zijn voorhoofd tegen het stralende kopje en sluit zijn ogen. Toen zag ik het niet, maar nu wel: als enige weet hij dat het de laatste keer is  hij neemt afscheid en hij vraagt er geen aandacht voor, nu niet, we merken niet eens dat het gebeurt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden