ColumnIbtihal Jadib

In Den Haag kunnen deze zomer misschien alle vergeten hoekjes worden opgeruimd

null Beeld

In Den Haag is het zomerreces nog niet begonnen of de Tweede Kamer moet alweer terugkomen voor een debat over het vlinderachtige coronabeleid. Dat belooft niet veel goeds aangezien dit reces überhaupt weinig ruimte biedt voor lummelen op het strand. Zo moeten Rutte en Kaag nablijven om hun huiswerk af te krijgen voor de coalitieonderhandelingen die (hopelijk) medio augustus beginnen – vijf maanden na de verkiezingen. Verder wordt deze zomer het Binnenhof leeggeveegd want zelfs het gebouw gaat gebukt onder de huidige stand van de politiek; het schijnt uit elkaar te vallen van lekkages en betonrot. Reden voor een jarenlange renovatie en een verhuizing van onze volksvertegenwoordigers naar het oude pand van het Ministerie van Buitenlandse zaken.

Nu ken ik weinig mensen die verheugd de armen omhoogwerpen bij het woord ‘verhuizing’ en zelf scheer ik nog liever het hoofd kaal dan weer dat hemeltergende geschuif met spullen te moeten ondergaan, maar zo’n onwillige houding helpt de zaken niet vooruit. Het is raadzamer de onaangename exercitie te bezien vanuit optimistisch perspectief: een verhuizing ruimt zo lekker op. Je stuit altijd wel op een stapel documenten of vergeten multomappen die je zogenaamd bewaard had voor een later moment. In werkelijkheid had je de boel in een hoekje geparkeerd omdat je er gewoon geen trek in had.

Er zijn de afgelopen jaren in de Tweede Kamer veel hoekjes ontstaan.

Laat ik de ramp noemen die jeugdbescherming heet. Sinds de mislukte decentralisatie van Jeugdzorg in 2015 is een parade aan vernietigende rapporten voorbijgetrokken. De aanvankelijke opbrengst van de decentralisatie (een bezuiniging van 450 miljoen euro) is allang verdampt want sinds 2019 worden er vele honderden miljoenen teruggepompt om de boel te redden. Met geld alleen is een slecht opgezet systeem echter weinig geholpen, dus misschien wordt het tijd om iets met die rapporten te doen.

Gelet op de beperkte ruimte in deze rubriek noem ik alleen het recentste rapport: Kwetsbare kinderen onvoldoende beschermd (Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd, 15 oktober 2020). Daaruit blijkt dat de acute, ernstige situatie niet wordt opgelost, maar juist verder verergert. ‘De overheid moet haar verantwoordelijkheid serieus nemen, zodat een maatregel daadwerkelijk leidt tot het opheffen van de ontwikkelingsbedreiging van een kind, respectievelijk de kans op recidive vermindert. Vanwege de schaarste aan mensen, middelen en hulp moeten soms pijnlijke keuzes gemaakt worden. Dat is ingewikkeld, maar niets doen is geen optie.’

In een ander hoekje trof ik het Jaarbericht 2020 van de Inspectie Justitie en Veiligheid. Daarin wordt onder meer geschreven over de positie van de wijkagent, nog zo’n vraagstuk dat al jaren rondzingt. Inmiddels staat de wijkagent dusdanig onder druk, dat die nauwelijks tijd heeft om te investeren in de wijk. Dit heeft tot gevolg dat de politie ‘een repressieve uitvoeringsinstantie’ is geworden en er steeds minder goed kan worden ingegrepen vóórdat het onveilig wordt.

Ik vermoed dat Rutte en Kaag bij het maken van hun huiswerk het thema ‘veiligheid’ zullen voorzien van enige hoofdletters en uitroeptekens. Dat staat daadkrachtig. Ondertussen verzaakt de overheid haar zorgplicht ten aanzien van kwetsbare jongeren en investeert zij te weinig in noodzakelijk contact tussen burgers en politie. Daar kunnen we een steeds hogere rekening voor blijven betalen, maar misschien kunnen deze zomer alle vergeten hoekjes even worden opgeruimd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden