In 150 woorden Sander Donkers

In de tijd van Watergate kon het nog, met lang ouwehoeren een meerderheid van iets overtuigen

. Beeld .

Het is misschien raar om warme gevoelens te hebben bij een zaaltje vol ernstig kijkende Amerikanen in identieke pakken, maar tegen vroege jeugdherinneringen is nu eenmaal geen kruid gewassen. Zeg ‘hearings’, en ik zie mijn ouders nachtenlang aan de zwart-wit-tv gekluisterd zitten vanwege iets dat ‘Watergate’ heet. Het is minder spannend dan de nachtelijke bokswedstrijden van Muhammad Ali, maar ik doezel er fijn bij weg, in de overtuiging dat die Watergate, net als Lucky Luke, de slechterik uiteindelijk zijn vet zal geven.

Hetgeen, zoals bekend, geschiedde. Ik vrees dat deze knusse associaties me voorgoed hebben opgezadeld met een onbruikbaar referentiekader. In een tijd waarin er tv-zenders zijn die bij dezelfde hoorzittingen een tegenovergesteld verhaal vertellen, lijkt het een achterhaald idee dat je met lang ouwehoeren een meerderheid van iets kunt overtuigen. Hoe moeilijk ook, ik zal ermee moeten leren leven dat er tegenwoordig Lucky Luke-strips verschijnen waarin de Daltons het niet hebben gedaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden