Column Jean-Pierre Geelen

In de slappe-kniedemocratie heeft de grootste bek het voor het zeggen

. Beeld .

Woensdag likte minister Hugo de Jonge nog drieduizend enveloppen dicht om voormalig medewerkers in de zorg te smeken terug te keren in hun oude beroep. Donderdag lag in hun brievenbus naast die brief mogelijk dit voorpaginanieuws: ‘Ziekenhuispersoneel gaat massaal staken.’ De sollicitatiecommissie zal geen burn-out oplopen.

5 procent loonsverhoging willen de verpleegkundigen. Op 20 november gooien ze de ziekenhuizen een etmaal dicht (behalve voor ‘spoedjes’). Gelijk hebben ze. Veel ziekenzorgers zijn engelen, maar terugkeren op zaal vergt iets bovenmenselijks. Nieuwskoppen van de afgelopen tijd: ‘Verpleegkundigen ziek van werkdruk’. ‘Wie wil nou voor een schijntje billen wassen van een ander?’

De Jonge opende een fonkelnieuwe website, ontdekdezorg.nl. ‘Ik wil werk doen dat me een rijker mens maakt’, zegt daar een kandidaat. Overdrachtelijk bedoeld, maar tegelijk wrange ironie voor een sector waar geen cent te makken valt. Niemand zal personeel in ziekenhuizen loonsverhoging misgunnen. Geen beroepsgroep verdient zoveel respect en waardering. Goed, er zijn er nog een paar: leraren, politieagenten misschien. Allen staan onder steeds hogere druk, worden soms beschimpt, bespuugd of erger, en afgescheept met een fooi.

Mijn (belasting)centen mogen ze. De vraag is of het gebeurt. Want ziekenhuispersoneel zit in een ongezonde spagaat. Tegenover hen staat Ad Melkert, voorzitter van de Nederlandse Vereniging van Ziekenhuizen, die eind augustus ontslagen en minder zorg voorspelde wanneer de vakbonden zouden volharden. Een rituele cao-dans, maar de zorger zit in de kramp. Er is maar één oplossing: meer geld van de minister, graag goed besteed.

Of het gaat gebeuren is de vraag; uit cao-rituelen volgt een slap compromis. Elke arts ziet de kwaal: de verpleegkundige lijdt aan beschaving. Hij/zij is te aardig en beleefd. Mooi menselijk, maar een handicap op het slagveld.

Het is boerenwijsheid, maar als deze dagen iets hebben geleerd over actievoeren, is het dat de grootste bek het voor het zeggen heeft. In de slappe-kniedemocratie is sympathie een machtsfactor. Zie hoe de ene na de andere provinciebestuurder door z’n hoeven zakte zodra er een trekker voor de deur stond.

Toen woensdag de boeren naar Den Haag kwamen aanrollen, legde het leger hun geen strobreed in de weg. Op Omroep West: ‘Militairen steken een duim op naar de boeren.’ Op de achtergrond stond een leger anonieme toetsenbordboeren dat vanuit schuttersputjes alles neermaaide wat ze niet lustten, zodat je vanzelf het idee kreeg dat hier een massaal sentiment leefde.

De boer kon rekenen op sympathie van de burger, zo meldden media die er een natte vinger of ‘flitspeiling’ op los hadden gelaten. Eindelijk een meetmethode die de boeren niet betwijfelden.

Ik kan me vergissen, maar ik zie leraren en verpleegkundigen niet snel met leuzen lopen als ‘Je moeder is een hoer’ of ‘Zitten we vandaag nog in de stront, dan neuken we De Jonge in z’n kont’. Rondrijden met een doodskist: daar maken ze in de zorg geen grappen mee.

‘Koop een trekker’, adviseerde Nico Dijkshoorn in DWDD. Een droef, maar juist advies. Dus zorgers: ten aanval. Marcheer met virtuele verpleegkundigen en een digitale doktersbrigade door de straten, schop tegen schenen, ram een deur. Schreeuwen is slecht voor de keel, maar hét medicijn tegen salarispijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden