Opinie

‘In de lege polder van Flevoland is ruimte voor duizenden windmolens’

In Flevoland is ruimte te over voor duizenden windmolens, stelt Joost Smiers. En in die lege polders is vrijwel geen huis te bekennen, dus ook geen bewoners die er last van kunnen hebben.

Het grootste windmolenpark van Nederland, Windpark Noordoostpolder in Flevoland. De mega windmolens zijn zowel op land als in het IJsselmeer gebouwd. Beeld Hollandse Hoogte / Siebe Swart
Het grootste windmolenpark van Nederland, Windpark Noordoostpolder in Flevoland. De mega windmolens zijn zowel op land als in het IJsselmeer gebouwd.Beeld Hollandse Hoogte / Siebe Swart

Met windmolens is het net als met paaseieren. Eén ei is helemaal niks, bij twee begint het wat te worden. Ja, bij drie heb je een heus paasei. Bij windmolens stelt een honderdtal niets voor, met ­tweehonderd begint het pas ergens op te lijken. Maar bij driehonderd, en eigenlijk bij nog veel meer ­wind-molens, op een kluitje, tekent zich een wonder van schoonheid af.

Ruim een kwart eeuw geleden reed ik door Californië en ineens, in de verte, ontpopte zich het mirakel van een ongelooflijke hoeveelheid windmolens, die bij het naderen en passeren steeds van perspectief ten opzichte van elkaar wisselden.

Dat gaf een magnifiek schouwspel. Voor het eerst in mijn leven zag ik zo een choreografie van pilaren, die als visueel cadeau ook nog draaiende wieken hadden. Dat beeld heeft me niet meer losgelaten.

Ik moest eraan denken bij het rijden door Flevoland. Daar, in die lege polders, is ruimte te over voor duizenden windmolens. Geen huis is er te bekennen, dus geen bewoners die last kunnen hebben van het geluid en de draaiende bewegingen van de molens.

Als we Flevoland vullen met windmolens slaan we twee wiek­slagen in die ene klap. Het gaat ons ten eerste een overschot aan ­energie opleveren, zonder lastige bij-verschijnselen.

Ten tweede: we moeten toegeven dat Flevoland niet moeders mooiste is. Door de polders te verrijken met vele honderden windmolens wordt dat weidse landschap ineens een wonder van schoonheid. Zoiets als de eindeloos verspringende perspectieven van de ongeveer duizend marmeren zuilen in de Mezquita van Cordoba, maar dan in het heel groot en in de open lucht, in Flevoland.

Joost Smiers is politicoloog

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden