In 150 woordenSander Donkers

In de duinen haalde Tante Jo haar hart op, het bos stelde haar teleur

.Beeld .

De weekends met mijn dierbare Tante Jo zaliger verliepen jarenlang volgens hetzelfde stramien. Als er in ons huis niets meer te zwabberen viel, pakten we op zaterdag de trein naar de Kennemerduinen, waar bordjes met een opgewekte haas in korte broek ons over degelijke voetpaden de weg wezen naar de zee en terug. Met ferme pas, het windjack tot aan de kin dichtgeritst, haalde Tante Jo haar ‘hart op’, terwijl ik mij volpropte met haar zelfgebakken cakejes.

Eén keer woei het zo hard dat het beter leek de kust te mijden. We braken met de traditie en trokken landinwaarts, naar ’t Gooi. Ik herinner mij strijklicht, paddestoelen, dennenappels en een Tante Jo die telkens achterop raakte omdat zij met haar voet de afgewaaide takken van het pad stond te vegen. Bij thuiskomst wist zij tegenover mijn moeder haar teleurstelling niet te verbergen. Hoe verkwikkend ze de natuur ook vond, zo’n ‘slordig bos’ was toch een heel ander verhaal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden