ColumnArthur van Amerongen

In de Algarve versleet ik meer veterinários dan drugsdealers

Mijn wereld, die in werkelijkheid piepklein is, staat stil. Ik ben even niet quasi begaan met corona, klimaat, de Brexit, de talkshowoorlog en komisch duo Baudet en Mens en hun Marokkanen-act. Ik denk alleen maar aan dat hondje dat ik moest achterlaten in de dierenkliniek van Olhão. 

Raya, die zo genoemd is vanwege het witte streepje op haar kop, is een taaie. Ze overwon leishmaniasis en hobbelde tot afgelopen week ondanks zware artrose elke dag over het strand met haar twee zusjes. Vier jaar geleden was ze bijna kreupel. Harco de Rolstoelman uit Rotterdam schonk mij toen een karretje dat was ingesteld op de maten van Raya. Ze maakte één proefrit en besloot dat ze niet als een invalide door het leven wilde gaan. Haantje de voorste, altijd vrolijk maar ook een dominante genderbender: pissen tegen een boom met een poot omhoog.

Ineens wilde ze niet meer naar buiten. Verdrietige, hulpeloze ogen. Eten uitkotsen. Extreem veel drinken en pissen. 

In de Algarve versleet ik meer veterinários dan drugsdealers. Het hospitaal waar Raya nu ligt, is het beste van Zuid-Portugal en qua tarieven net een chic bordeel: alleen al bij binnenkomst ben ik 100 euro lichter. Ik kijk niet eens meer naar de abracadabra op de factuur – grimmig moet ik denken aan Simon Carmiggelt bij het sterfbed van zijn vader of moeder: ‘Misschien zit er wel een stukkie in.’

Dokter Alex deed alle mogelijke tests. Het begon mij te duizelen toen hij uitlegde wat er allemaal mis is met Raya. Haar nieren functioneren amper nog, vermoedelijk het gevolg van het jarenlang slikken van allopurinol tegen leishmaniasis.

Haar achterlaten in de kille kliniek is vreselijk, ondanks het geweldige personeel. Als mensen in een ziekenhuis liggen, weten ze waarom. Raya is geen Einstein, maar wel wijs en ik hoop dat ze snapt dat ik weer terugkom. 

Haar lievelingskussen thuis is leeg. Nu al vijf nachten. Ik vraag me af of haar zusjes er iets van snappen. 

Van welke van je drie hondjes houd je het meest, is mij weleens gevraagd. Raya was de eerste pup die haar moeder Fabiola wierp en kwam in mijn blote handen op de wereld. Ik bracht haar, Tita en Jamba van Paraguay naar Portugal. Met diezelfde handen zal ik Raya begraven in de tuin. 

Morgen moet ik weer naar de kliniek. Met lood in de schoenen, want ik geloof niet in wonderen. 

‘Een man mag niet huilen’, zong Jacques Herb. Echt wel.

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden