Column Nico Dijkshoorn

In Canada hebben de rare sokken gewonnen

Justin Trudeau, de premier van Canada, heeft de verkiezingen gewonnen en dit is wat ik van hem weet: hij draagt gekke sokken. Daarom is hij denk ik herkozen. Hij verfde ooit zijn gezicht zwart en deed een zingende zwarte slaaf na, maar door die sokken kon dat blijkbaar tegen elkaar worden weggestreept. De sokken hebben gewonnen.

Het lijkt me een vreselijk imago. Tot aan zijn dood moet Trudeau iedere ochtend twee verschillende sokken aandoen. Vergelijk dat maar met Gerard ­Joling die over 34 jaar een tv-studio in wordt getild met een zwart T-shirt om zijn rimpelige sinaas­appelbast. Tekst op zijn borst: hoe diep is je lof?

Een gimmick moet je zorgvuldig kiezen. Dat snapte ik voor het eerst toen ik Elton John op de ­Nederlandse televisie zag. De presentator van de ­zaterdagavondtotaalshow – het kan zomaar Mies Bouwman zijn geweest, maar ik vertrouw erop dat u mij dat vandaag allemaal gaat mailen, in welk jaar dat was en wie er toen de Tour de France won en dat toen uw eerste kind werd geboren en dat u haar Ali noemde omdat dat toen nog een leuke naam was – gaf Elton John een bril die door twee man op zijn neus moest worden getild.

Ik zag het gezicht van Elton John. Hij dacht dat hij in Denemarken was, hij wist nog niet dat hij kaal zou worden – wij wel – en hij had ontzettende spijt van die brillengekte. Zondag, in Hongarije, zouden ze hem ook weer een ludieke bril geven.

Denk goed na over je imago, zeg ik als ervaringsdeskundige. Ik zit een leven lang vast aan een zwarte kaars. Die staat voor mij als ik bij De ­wereld draait door een tekst voorlees. Overal waar ik kom, denken ze dat het een leuk idee is precies dezelfde kaars neer te zetten. Zelfs in kroegen. Ik zit bier te drinken, pang, zwarte kaars voor mijn giechel.

Het had erger gekund. Als ik bij DWDD mijn tekst zou schrijven met een schele papegaai op mijn schouder, zat ik daaraan vast. Voor een kaars hoef je in ieder geval geen vogelvoer te kopen.

Ik voel een diep medelijden met minister Hugo de Jonge die is bekend geworden door zijn gekleurde schoenen. Een gruwelijk lot. ’s Ochtends je inloopkast binnenwandelen en dan moeten kiezen uit gele, blauwe, rode of toch maar gewoon weer die groene schoenen. Al red je het land van de ondergang, je weet dat je twintig jaar later ’s ochtends in een show zit bij de 186-jarige Loretta Schrijver en dat ze zegt: laten we kijken naar een montage van alle schoenen die u heeft gedragen.

Het heeft ook iets ontroerends, vastzitten aan een imago-ideetje. Thierry Baudet krijgt tot aan zijn dood lavendel in de oude zakdoek van een gestorven echtgenoot. Hans Spekman draagt thuis gewoon maatpakken maar moet, als hij naar buiten gaat, een trui van rottend schaap om zijn lichaam hangen, anders herkennen ze hem niet. Paul de Leeuw wordt alleen maar herkend als hij met een bromfietshelm op zijn hoofd een winkel binnenrijdt.

Wat mij het allerergst lijkt: dat je als wetenschapper een leven lang nadenkt over het heelal en dat ze je zo zullen herinneren: hij spaarde aardappels die een beetje op mensenhoofden leken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden