Sander DonkersIn 150 woorden

In benauwde dromen over een nieuwe lockdown vereenzelvigde ik me met mijn vrijheidslievende poezen

De nacht maakte geruchten over een nieuwe lockdown alvast tot een zekerheid, in koortsige dromen rond het thema benauwing. Bij het eerste streepje daglicht werd ik eruit gerukt door een luide knal vanuit de woonkamer. Daar trof ik de poezen naast een vaas die zij in eendrachtige samenwerking hadden omgekieperd. Water gutste langs laptops en stapels belangrijk papier op de grond. ‘Nou je zin, tweevoeter?’ spraken hun toegeknepen ogen mij toe.

Al dagen protesteren zij luidkeels tegen het feit dat de tijd van het jaar is aangebroken waarin zij niet meer vrijelijk door een openstaande deur naar buiten kunnen. Men moet dieren geen menselijke emoties toedichten, maar in mijn verwarde halfslaap werd hun lot één met dat wat ons vermoedelijk te wachten staat.

‘Kom’, zei ik en pakte de sleutel. Even later zogen we gedrieën de buitenlucht op, starend naar een dubbele regenboog die ons vertelde dat je de hoop moet pakken waar je ’m pakken kunt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden