Column Nico Dijkshoorn

In Beekse Bergen scharrelden twee entiteiten die Nico het liefst onderaan de voedselketen zou willen plaatsen: Fransen en luipaarden

Het komt door Freek Vonk. Als er één is die het benaderen van wilde dieren aanmoedigt, is hij het wel.

Nico Dijkshoorn.

Luipaarden, de naam zegt het al. Het zijn de theedrinkers onder de wilde dieren. Een paar dagen geleden verliet een Frans gezin de auto in Safaripark Beekse Bergen. Zij zochten naar een oven waarin je stokbroden kunt afbakken of een gat in de grond om half hurkend in te ontlasten. Tijdens hun zoektocht, gefilmd door andere bezoekers, wandelden ze langs een groep luipaarden.

Die deden niets. Beetje loeren, beetje dreigen, schijnaanvalletjes. Ongeveer wat ik doe als ik Dries Roelvink op een terras zie zitten. Het is goed dat iedereen nu eens met eigen ogen heeft gezien wat een inferieur wild dier dat is, het luipaard. Alleen die vacht al. Zo overdreven. Luipaarden zien eruit als een nieuwe tas van de Spaanse ontwerper Jaime Hayón. Schroef twee hengsels in hun rug en je hebt een geinige reistas.

Het filmpje verwarde mij. Daar scharrelden twee entiteiten om elkaar heen die ik het liefst allebei ergens onderaan de voedselketen zou willen plaatsen: Fransen en luipaarden. De discussie gaat nu over veiligheid en of er door het hele land speciale waarschuwingsbordjes voor Fransen moeten worden neergezet.

Heeft geen zin. Fransen zien een levende gans en willen er iets in proppen. Normale mensen kijken diep ontroerd naar de hersenen van een koe en luisteren naar een verhaal van professor Erik Scherder, die aanwijst waar het muzikaal vermogen zit. ‘Als ik hierop druk, kan een koe opeens viool spelen.’ Als Fransen hersenen zien, willen ze die krokant bakken.

Ik zie dus helemaal niets nieuws in dat filmpje. Fransen doen stronteigenwijze dingen en luipaarden zijn te bedonderd om iemand te verscheuren. De onvermijdelijke Freek Vonk had er ook een mening over. Hij vond het wel een beetje dom van die Fransen om uit te stappen in een wildpark. Zelf hangt Freek onder een leeuw en schreeuwt dingen in de camera als: ‘On-ge-lo-fe-lijk! Ik hang tegen de lul van dit prachtige dier!’

Freek gaat op een gordeldier liggen en kijkt wat er gebeurt. Als er nu één iemand is die het onbekommerd benaderen van wilde dieren aanmoedigt, dan is het Freek Vonk. Door hem zitten we met vijf miljoen kinderen die geen indiaan of piloot meer willen worden. Al mijn neefjes en nichtjes willen later aan de staart van een Schele Loeri door de steppe worden getrokken.

Maar zo ver hoef je wildlifespanning helemaal niet te zoeken. Ik verbleef enkele maanden geleden drie dagen lang in een boswachtershuisje. Ik moest daarover een verhaal schrijven. In de schemering ging ik voor het huisje staan, keek naar een boom en wachtte op inspiratie. Ik voelde een natte neus op mijn anus. Door mijn broek heen.

Ik was alleen, dus dat was foute boel. Ik durfde niet om te kijken. Ik hoorde een diep gegrom. Soms hoorde ik het wezen even weglopen, dan opeens het geluid van een korte aanloop, het remmen en dan weer die natte neus. Dat duurde een kwartier. Hij of zij, wat het ook was, begon nu te duwen. Ik werd schoksgewijs door de tuin geschoven. Ik dacht aan Knorr Paëlla en dat ik die nooit meer zou kunnen eten. En toen was het opeens afgelopen. Een korte draf en weg was het. Zo kan het dus ook. Het was een magische ontmoeting tussen mens en dier. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.