ColumnThomas van Luyn

In 1999 had ik nog scheve tanden, die heb ik namelijk recht laten zetten omdat het zo lelijk was op tv

Beeld Valentina Vos

Een foto uit 1999? Maar natuurlijk, lieve Volkskrant. Eens in de computer kijken of ik foto’s heb die… nee, daar beginnen ze pas in juni 2003. Godsamme, moet ik nu echt de berging in? Daar slingeren ze, oude, glanzende stukjes karton, los in half vergane dozen, tussen oude belastingaanslagen, gitaarsnaren, kerstballen en zwembrillen. Hoe weet ik welke uit 1999 is? Ik herinner me niks, nergens van. Soms vraag ik mijn vrouw: met wié gaan we uit eten? Peter en Marieke? Moet ik die kennen? O, hebben we daar twee weken mee op een camping gestaan? Zegt me niks. Hij had maar één been? Echt? Heb ik haar auto in de prak gereden? Nee liefje, sorry. En dat was allemaal in IJsland? Ik wist niet dat we daar ooit geweest waren...

Mét bril en zonder tanden.

Ergens heb ik besloten dat ik liever niet aan het verleden denk, vroeger was alles kut, en daar is de kous mee af. Als gevolg is mijn geheugen voorbij twintig minuten geleden al onbetrouwbaar, laat staan twintig jaar. Ik heb geen knipselmappen, geen fotoboeken en geen oude agenda’s. Dagboeken zat: wel twintig. Allemaal met maar één bladzijde beschreven. Zo lang duurde elke keer het ferme voornemen om nu echt eens wat bewuster met het verglijden der tijd om te gaan. Dus om een geschikte foto te vinden moet ik deductief te werk gaan. Mijn oudste zoon is 13. Welk jaar is het nu? Oké, dus die was in 1999 nog niet geboren. Dan geen foto van waar ik nu woon, want die verhuizing was vanwege de kinderen. Waar woonde ik dan? In mijn kantoor hangt een poster van de New York Marathon in 1998: die had ik toen al gelopen blijkbaar. Aha! Dan woonde ik niet meer in Utrecht, want om te trainen liep ik rondjes in het Amsterdamse Vondelpark tot ik scheel zag, dat weet ik nog. Amsterdam dus. Zoek zoek zoek. Nou, foto’s zat, maar niet van Amsterdam. Griekenland, Italië, Frankrijk…. Want dat was het ding hè, vóór we iPhones hadden: mensen maakten alleen foto’s op vakantie. Kost geld hè, ontwikkelen. Dan ga je geen foto’s maken van je poes in de vensterbank.

Dan moet ik het anders aanpakken. Ik wéét dat ik een foto zoek van een Thomas met scheve tanden. Die heb ik namelijk recht laten zetten omdat ik zo lelijk was op TV. En daarmee begon ik in 2001. Dat weet ik omdat toen de Twin Towers was, en mijn eerste rolletje was Bin Laden, een week na de aanslag. Op straat rondrennen met plakbaard en tulband. Echter: op geen van de foto’s die ik vind, lach ik mijn tanden bloot. Natuurlijk niet, want die stonden scheef.

Victorie! Een foto van een zonsverduistering, en ja hoor: Google zegt dat er in 1999 eentje was! Wie ik indertijd was, was een jongen die in de auto sprong naar Noord-Frankrijk en stiekem overnachtte op een bedrijventerrein om ’s ochtends de zonsverduistering te zien. Ik sta niet op de foto, maar één ding weet ik nog: ik had een bril. Ik had daar één oog van boven een kaars gehouden om er roet op te krijgen, zodat ik in de zon kon turen. Die bril, die heb ik maar héél even gehad, want ik raakte ’m steeds kwijt. Dus, bij deze: een foto mét bril en zonder tanden. Van een of andere vakantie, geen idee meer waar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden