ColumnAaf Brandt Corstius

Ik zit zelf nog in de fase ‘Ook wel lekker dat al die afspraken afgezegd zijn’

Het goeie aan het coronavirus – mag ik dat zeggen? Ik durf het maar gewoon – is dat het echt heel veel gespreksstof oplevert. Dat heeft het, in al zijn kwaadaardigheid, voor op de gewone griep. Over de gewone griep kun je één gesprek voeren, en dat gaat altijd hetzelfde en bestaat uit vijf woorden. De een zegt: ‘Ik heb griep’, en de ander zegt: ‘Het heerst.’

Zo niet met corona. Ik voel me inmiddels een professor in de ethiek, de filosofie, de geneeskunde, de sociologie én de psychologie, allemaal met als specialisatie corona. Ik kan zo een half uur, in mijn eentje, want erg veel andere mensen zie ik niet meer, een debat houden waarin ik de standpunten van de WHO, Geert Wilders, Ilja Leonard Pfeijffer én een onhoudbare wc-papierhamsteraar vertegenwoordig. En ik weet aan het eind van dat debat dan niet eens wie ik gelijk zou geven.

Ik verander namelijk de hele tijd van mening, net als iedereen, want de curve van corona gaat steil omhoog, maar de curve van de eigen coronadeskundigheid en coronapaniek ook. Een probleem daarbij kan zijn dat de een al wat verder op zo’n curve zit dan de ander. Mijn man is bijvoorbeeld al in de fase aangeland die ik maar even zal aanduiden als ‘Alle Alarmbellen’, en ik zit zelf nog in de fase ‘Ook wel lekker dat al die afspraken afgezegd zijn’.

Steeds als ik zoiets mompel, komt hij met Italië. ‘Dat zeiden ze in Italië vorige week ook nog.’ ‘Zo dachten ze in Italië vijf dagen geleden ook nog.’ ‘In Italië vonden ze het tot drie dagen geleden óók nog niet nodig om alle stoepstenen te ontsmetten.’

Dat is waar, allemaal waar. Wij volgen Italië, dus dat betekent dat we over pakweg een week vanaf onze balkons Nessun Dorma naar elkaar staan te zingen. Dat kun je je nu nog niet voorstellen, maar dat zijn gewoon statistieken.

Ik beschouw al mijn coronagevoelens maar van dag tot dag, en dit weekend hield dat in dat ik tot een merkwaardige, mij geheel onbekende kalmte was gekomen. Twee voetbalwedstrijden afgezegd, zwemles afgezegd, mijn eigen voorstelling afgezegd, een borrel afgezegd, het feestje van de buren afgezegd, het optreden van mijn man afgezegd, logeerpartij afgezegd.

Ik fietste met mijn dochter naar de Praxis, kocht twee liter roze verf en verfde met haar samen haar slaapkamer. Ik beloofde haar al driekwart jaar dat we dat zouden doen als we tijd hadden. Het raam stond open, de lentezon stroomde naar binnen en ik hoorde de vogels. Er klonk nog net geen aria. Ik voelde me erg gelukkig.

Dit mag je allemaal keihard in mijn gezicht gooien als ik volgende week in de meteen hierop volgende fase zit en tegen de roze muren opvlieg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden