Column Nico Dijkshoorn

Ik zag een romance voor me die het einde betekende van twee hardwerkende hamburgermensen

Ik kijk opeens heel anders naar een Big Mac met een grote cola en frietjes. Tot voor kort was dat onpersoonlijk eten, vanuit een hok door je autoraam geflikkerd. Ik at mijn hamburger op het parkeerterrein, in mijn auto, met uitzicht op pissende truckers. Ik benijdde hen. 

Zij hadden hun eigen truckerscafé, waar ze ’s ochtends vroeg broodjes bal uit eigen jus aten. Ik had nooit eens eigen jus. Mijn bal kwam altijd uit jus van een ander. Truckers, stelde ik mij zo voor, reden van spiegelei naar uitgebakken varkenskarbonade en die werd dan voor ze klaargemaakt door een vrouw met een rok en laarsjes.

Ik zou zelf graag een rok met laarsjes dragen. Dat vind ik er zo gezellig uitzien. Van die driekwart laarsjes, een blauwe spijkerrok erboven en dan heel hard de laatste plaat van Jason Meatcutter and his Horsemen from Hell meezingen, dat is voor mij het toppunt van gezelligheid. Misschien nog wel gezelliger dan kerstinkopen doen bij de Lidl.

Maar waar was ik gebleven, oh ja, vlees vreten in een auto met een milkshake tegen je scrotum en dan kijken naar urinerende truckers, daar zat nu opeens een gouden randje omheen, want McDonald’s kon blijkbaar ook een plek zijn waar onstuimige liefde welig tierde.

Ik had het zelf gelezen in de Volkskrant, dus dan was het waar. Een hoge baas bij McDonald’s werd verliefd op een ondergeschikte of omgekeerd en nu moest hij weg, want dat was een beetje te veel vlees op vlees voor de gemiddelde consument. Ik veerde op toen ik het bericht las. Verliefd worden op de werkvloer, daarvoor kun je mij wakker maken.

Ik merkte meteen hoe schandalig rolbevestigend ik die relatie invulde. Die directeur – ceo krijg ik niet uit mijn bek – had natuurlijk die hamburgervrouw zien werken en het was hem opgevallen dat ze steeds lachte, ook boven een bak met driehoekige stukjes kip. Dat zag je niet vaak, een goed humeur vlak boven een bak vol gefrituurde vrije uitloop.

Van het een kwam het ander en dat eindigde in de koelcel, waar hij met haar over dingen kon praten die geen andere vrouw begreep. Hamburgers op de goede kleur bij elkaar leggen, de klant aankijken als je de zakjes mayonaise aangeeft.

Maar hoe het ook zat: we hadden het hier over Echte Liefde. Ik negeerde het woord ondergeschikte. Dat beeld had ik voortaan liever niet in mijn hoofd als ik achter een lange sliert auto’s wachtte op mijn menu. Ik zag liever een romance voor me die onafwendbaar het einde betekende van twee hardwerkende hamburgermensen.

Want zo kan je het ook zien. Dat ze de permanente orkaan rond hun hart belangrijker vonden dan wat vaag gelul over belangenverstrengeling en emotionele uitbuiting. Misschien was die hamburgerbaas dan wel in overtreding volgens het Handvest Fastfood Gedragsregels Bij Seksueel Verkeer Met Een Ondergeschikte, maar het kon ook zo zijn dat die twee lieve mensen, allebei met een papieren hoedje op hun hoofd, meteen aan kleinkinderen dachten en droomden van een leuk betaalbaar huis aan de rand van de stad.

Ik in die auto, ’s nachts, op een parkeerterrein en die twee verketterde geliefden op een nieuwe tweezitsbank, eindelijk zonder angst op ontdekking, hand in hand met een schaaltje bitterballen op tafel, het deed mij gloeien als een versgebakken quarter pounder.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden