Dagboek van een huisartsJoost Zaat

Ik wou dat ik weer kon zorgen voor ‘mijn mensen’

‘Ik wou dat ik ’s morgens niet meer wakker werd’, zegt de 80-plusser die vorig jaar zijn partner verloor en nu al weken niemand ziet.

‘Ik wou dat mijn baas begreep dat ik een probleem heb met de oppas van mijn kinderen. Ik kan makkelijk thuis werken, maar mag dat niet. Mijn zieke ouders kan ik niet laten oppassen’, zegt de alleenstaande moeder die huilend voor me zit.

‘Ik wou dat je nu euthanasie deed, want zo wil ik niet meer’, zegt de negentigjarige die eerder nog gezond was, maar van de week haar arm gebroken heeft. Thuis gaat het met de verzorging niet en nu moet ze naar een verzorgingshuis. Daar mag ze haar kinderen niet zien.

‘Ik wou dat er eindelijk iets aan mijn onhoudbare kniepijn gebeurde’, zegt de fitte zeventiger die al weken wacht op een nieuwe knie.

‘Ik wou dat ik mijn kind kon vasthouden en zo met haar kon praten over mijn doodgaan’, zegt de ongeneeslijk zieke patiënt met kanker.

‘Ik wou dat ik genoeg beschermingsmateriaal had om veilig in het verpleeghuis te kunnen werken’, zegt de verzorgende die komt omdat ze zo moe is.

‘Ik wou dat ie eindelijk weer naar school kon’, zegt de moeder wiens puber het bed niet uit te branden is.

En ik? Ik wou dat ik antwoorden had. Dat ik weer kon zorgen voor ‘mijn mensen’. Dat ik ze vaker zag en niet alleen hoorde. Ik wou dat het weer normaal was.

Dat gaat alleen nog vreselijk lang duren. Gisteren verscheen een berekening dat we misschien nog wel een paar jaar in een wisselend intelligente lock down zitten. Wat doen we dan intussen met alle kwetsbare mensen in verpleeghuizen, met werknemers die bullebakbazen hebben, met depressieve pubers die hun ouders tot wanhoop drijven, met iedereen die op normale zorg wacht? Ik heb werkelijk geen idee. Maak er toch maar iets van.

Dit was het laatste dagboekfragment dat de huisartsen Danka Stuijver en Joost Zaat de afgelopen weken schreven over de coronacrisis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden