Ik woon in de meest gepolariseerde stad van Nederland: Rotterdam

Harriet Duurvoort heeft last van post-verkiezingsblues

Mijn post-verkiezingsblues blijft hangen. ­Andermaal was de ­verkiezingsstrijd de ­de­confiture van het samen in de ­samenleving. De ene beschamende vertoning na de andere.

Mijn beeld van Leefbaar Rotterdam was ooit positief bijgesteld door een onderhoud met Marco ­Pastors, de coördinator van het ­Nationaal Programma Rotterdam Zuid. Hij zei hoe belangrijk het was fors te investeren in onderwijs. 80 procent van de kinderen in deze wijken komt uit arme migrantengezinnen. Daarom is onderdeel van het programma dat kinderen in ­Rotterdam-Zuid wekelijks 6 uur ­extra onderwijs krijgen.

Maar Joost Eerdmans zette vol in op verdeeldheid. Zijn voornaamste speerpunt was korte metten maken met etnische winkels. Ervan afgezien dat dit een puur discriminatoir voorstel is en Rotterdammers van elke komaf hier nu eenmaal graag winkelen, is ondernemerschap voor veel migranten de enige manier tot zelfstandigheid, gezien de discriminatie op de arbeidsmarkt.

Ook was Leefbaar een alliantie aangegaan met Forum voor ­Democratie, dat lang een hoofdstedelijke kandidaat had wiens belangstelling voor gemeentepolitiek volledig overschaduwd werd door zijn opvattingen over vermeende raciale IQ-verschillen. Het voelde wrang. Alsof Eerdmans’ zelfingenomen bebrilde blik op tienduizenden borden in de stad tegen heel veel Rotterdammers zei: Voor mij hoor je er niet bij.

Het klappen van het Rotterdamse Links Verbond op basis van de omstreden Isis=Israël-tweet van Nourdin el Ouali was een volgend dieptepunt. Hoewel hij rechts ervan beschuldigde dat de tweet was opgerakeld, was dat geen reden er afstand van te nemen. De tweet was in de context van de gruwelijke Gazaoorlog verdedigbaar, want ook moslims hebben het recht zich provocerend te uiten. Ik had daar moeite mee, want de inhoud van de tweet ging mij veel te ver. Hoe kritisch ik ook ben op Israël, hoe weerzinwekkend de Gazaoorlog ook was, ik geloof in het bestaansrecht van Israël en maak mij bovendien zorgen over antisemitisme, ook in moslimkringen.

Tot mijn genoegen oogstte Ouali ook kritiek uit Marokkaanse moslimkringen; in een scherp stuk op moslimkrant.nl liet hoofdredacteur Brahim Bourzik een rustig maar uitgesproken tegengeluid horen.

Het verkiezingsresultaat: Ik woon in de meest gepolariseerde stad van Nederland. De ‘migrantenstem’ wordt nu vertegenwoordigd door Denk en Nida. Etnisch verzuild stemmen is in veel multiculturele landen de normaalste zaak van de wereld. Of het wenselijk is, is een tweede. Ik sta niet te kijken van het succes van Denk en Nida, gezien de felheid van het islamdebat de afgelopen jaren.

Maar dat zij het superdiverse multiculturele Rotterdam vertegenwoor- digen, klopt natuurlijk niet helemaal. Ze representeren vooral hun eigen achterban van overwegend Turkse en Marokkaanse afkomst. De helft van de Rotterdamse bevolking heeft een migratieachtergrond, maar daarvan is slechts de helft moslim. Surinamers, Antillianen, Kaapverdianen, Polen, Bulgaren, Chinezen, zijn christen, hindoe of seculier. Die hebben niets met de buitenlandagenda’s van Denk of Nida. In andere herkomstlanden speelt ook genoeg, maar daarover hoeft het in de ­Nederlandse politiek niet 24/7 te gaan.

Bezoekers tijdens de uitslagenavond van Nida voor de gemeenteraadsverkiezingen, 21 maart. Beeld ANP

Opmerkelijk: Bourzik stelt in zijn column dat ook de Nida-achterban zelf geen baat heeft bij de opstelling van de partij. ‘De positie van de moslimjongeren en Marokkaanse Rotterdammers op het gebied van werkgelegenheid, onderwijs en woonhuisvesting is zeer problematisch. Zij verdienen alle politieke aandacht. Het is dankzij hen dat Nida in de gemeenteraad zit en niet dankzij Hamas of de Moslimbroeders.’

Trudy Coenen, juf op een supergemengde school, veegde in De Nieuwe Maan de vloer aan met Tanya Hoogwerf van Leefbaar Rotterdam én de Rotterdamse Denk-voorman, ­Stephan van Baarle. Leefbaar leert de kinderen in haar klas dat ze nooit deel zullen zijn van de samenleving, hoeveel generaties ze hier ook wonen. Denk leert hen een slachtofferrol aan en acht ze bovendien debet aan een Turks politiek geladen, ophitsend klimaat op sociale media dat erin resulteert dat kinderen elkaar bestoken met woorden als ‘Kankerkoerd’. Een vrouw naar mijn hart, die dezelfde zorgen deelt.

Coenen sloot haar betoog vlammend af: ‘Mijn kinderen, 60 nationaliteiten, zijn de toekomst en daar moeten we mee leren omgaan.’ Ik vrees dat met deze verkiezingsuitslag juist voor die kinderen een stap achteruit is gezet.

Harriët Duurvoort is publicist. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.