ColumnAaf Brandt Corstius

Ik wil met prikbewijzen en geteste kinderen verscheidene grenzen over

null Beeld

Nieuwe levensstijl: niemand ergens de schuld van geven. Ik geef de jonge mensen die gingen feesten niet de schuld van het feit dat Nederland langzaam, of eigenlijk heel snel, rood kleurt. De disco’s waren toch open? Je mocht toch naar Mallorca? Er waren toch festivalletjes waar je met een gekke zonnebril en je fannypack om je blote bast de ouderwetse definitie van wappie mocht gaan? Hadden al die jongeren dan bij de poorten van de club rechtsomkeert moeten maken en moeten zeggen: ‘Volgens mijn berekeningen gaat dit leiden tot een flinke piek op het moment dat mensen nét een beetje met vakantie gaan. Ik ga thuis Netflix kijken. Mijn slutty summer stopt hier.’

Nee, want ze zijn jong en de poorten stonden open.

Hugo de Jonge geef ik ook niet de schuld, gewoon omdat ik dat een beetje tweede golf vind. Ouwe koek, dat weten we nu wel. Over zijn schoenen ben ik ook uitgepraat. Mezelf geef ik ook niet de schuld, want ik heb me keurig laten prikken.

Niemand de schuld geven: ook weleens rustig. Al vergt het wel een flinke oefening in zenboeddhisme om dit te combineren met de twee andere deugden die ik probeer hoog te houden: niet zeuren en flink relativeren.

Want ik wil echt heel graag op vakantie, eind deze week. Heel graag! Ik wil niet bij de grens geweigerd worden omdat mijn land rood is. Ik wil met prikbewijzen en geteste kinderen verscheidene grenzen over, de landen van het lekkere stokbrood, de copieuze ijsjes, de roze sportkrant en de multicolore tomaten tegemoet. Ik wil uitgelachen worden door een ober omdat ik na het eten koffie met melk bestel, een berg zien, een zee die niet de Noordzee is en een winkelstraat zonder Kruidvat. Is dat nou zoveel gevraagd?

Ja, tuurlijk wel, en ik moet niet zeuren, want sommige mensen zien nooit een straat zonder Kruidvat.

Maar ik zou mezelf niet zijn als ik niet zat te broeden op een vluchtweg. Mijn man en dochter gingen dit weekend naar de voorstelling van The Sound of Music, en dat bracht me op een idee. De familie Von Trapp ging, op de vlucht voor de nazi’s, te voet en canonzingend stiekem de grens van Oostenrijk over, door de bergen. Het zag er nog hartstikke gezellig uit ook. Het is een optie.

Niet dat ik de situatie van de familie Von Trapp wil vergelijken met de mijne. Of iemand ergens de schuld van wil geven. Of wil zeuren. Of ook maar een grein zelfmedelijden wil hebben. Er blijft wel weinig gespreksstof over, trouwens, als je de positieve levensstijl aanhangt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden