Column Peter Buwalda

Ik wens u een slechte reis

Omdat ik bang ben dat vakanties leuk zijn, in de zin van verslavend, zodat je al snel met je tong uit je mond op zoek gaat naar steeds mooiere kerkjes of stadsmuurtjes, om totaal hooked aan trekpleisters nooit meer een letter te willen ­writen, vermijd ik ze.

De afgelopen jaren lukte dit erg goed, ik kwam minder buiten dan Willem Holleeder. Maar nu mijn taakstrafje erop zit, is er geen houden meer aan, ­natuurlijk. Dus leek het me een goed idee naar Polen te gaan, een bestemming waar je niet meteen heel vrolijk van wordt. Misschien gaat er wel iets faliekant mis, wat de pret tijdig drukt.

Je hoopt op dat soort dingen.

Zoals de keer dat dr. Arnie, mijn lijfarts en jaarclubg’noot, de jaarclubbolide tot stilstand bracht in Boedapest, om bij een meneer in een shirtje van ­Bayern München onze bijeengeveegde studiefinanciering te wisselen voor Hongaarse forinten. De ­meneer beloofde een commissievrije koers, maar toen we ons raampje weer omhoog hadden ­gedraaid en het imposante pak bankbiljetten nader bekeken, bleek alleen het bovenste papiertje gemaakt van geld. Eronder zaten keurig op maat ­geknipte witte papiertjes. Dit was best al erg, maar dr. Arnie vond het niet erg genoeg, hij begon zwaar te ademen, alsook te beven, waarna hij zich rochelend over het jaarclubstuur boog en langs de stoepen begon te, let wel, spookrijden.

‘Wat ga je doen?’, informeerden we.

‘Die kerel scheppen’, antwoordde dr. Arnie, die inmiddels oncoloog is, mensen, ik zeg het er maar even bij: de jaarclubdokter redt op ­dagelijkse basis meer ­levens dan u en ik.

Maar toen even niet. Gelukkig had de ­meneer zijn Bayern München-shirtje snel uitgetrokken, of zo, en anders was hij met de zes maanden stufi ­eronder een steeg in gehold, want we zagen hem nergens meer.

Wat ik persoonlijk lulliger vond, maar dat komt ook doordat haar nieuwe bril in duizend splinters ging, was toen Vivian, mijn kalverliefde, met de klas op Romereis was en die tourbus meteen na aankomst over haar tas heen reed, niet één keer, maar drie keer, omdat hij aan het keren was. Vivian roepen en doen, maar (naar ik aanneem) Joop, de chauffeur, hoorde haar niet.

Alles vermorzeld, vrienden. Volgens mij zat er zelfs een gat in haar tas van de kogel van de deo, die eruit geknald was als een… kogel.

Maar tuurlijk, de koning van de vakantiepech is en blijft Baelde Jansen. Ik heb lang niet over mijn Utrechtse vriend geschreven, aangezien de slapstick verzorgd wordt op de achterpagina. Maar elke week wil ik Baeldes beste liftverhaal ‘erin gooien’, doch steeds bewaar ik het, voor in slechtere tijden. Ook nu weer.

Om toch te besluiten met een glimp van Baeldes brille, noem ik de Volvo van zijn schoonouders. Die mocht hij lenen terwijl deze allervriendelijkste mensen op vakantie waren, onder voorwaarde dat Baelde ze ’s nachts van Schiphol haalde. De King was dus niet eens zelf weg, al jakkerde hij de hele week het land af in die geleende bak, die op de nacht van de waarheid ‘eventjes voor de Appie’ stond geparkeerd.

Ai.

Gelukkig lag ik lekker te slapen, want niet graag had ik Baeldemans commentaren aangehoord, qua onvoltooide Bildung, toen hij netjes gedoucht ontdekte dat ze de schoonouderlijke Volvo hadden weggesleept.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden