Column Peter Middendorp

Ik was nog steeds gauw boos - gauw genoeg om mijn contract met de krant nog een jaar te verlengen

In het voorjaar is mijn vader overleden, in het begin van de winter is het ouderlijk huis verkocht, binnenkort verhuist mijn moeder naar een appartement in het centrum. In de kerstvakantie help ik ook een dagje mee, het grote huis opruimen, een deel van de papieren, de inhoud van de boekenkasten.

Mijn vader was geen boekenlezer en ook geen boekenkoper – de boeken zijn hem vrijwel zonder uitzondering cadeau gedaan. Ze geven een indruk van wie hij was, of, misschien beter, een beeld van hoe mensen hem zagen. Politiek geïnteresseerd in de jaren zeventig en tachtig – tot en met Gorbatsjov, om precies te zijn – met een genegenheid voor de katholieke kerk. Daarna nog uitsluitend als een hartstochtelijk sportliefhebber – Mart Smeets, Hugo Borst, de verzamelde wijsheden van Johan Cruijff.

Ook de sportboeken bleven overigens ongelezen.

In een doos, die achter knieschotten tevoorschijn was gekomen, vond ik mijn allereerste rapport, eerste klas van de Pius X-school. ‘Peter is gauw boos’, las ik. ‘Werkt te snel. Veel onnodige fouten!’ Ik zuchtte. Ik werkte niet te snel, ik werkte te wild, dat was wat anders. En ik werd misschien gauw boos, maar tegen de tijd dat ik op school kwam had ik voor mijn gevoel dan ook al voldoende geduld betracht.

De verhuizer kwam langs om de boel op te nemen en vertelde dat hij mijn vader had gekend. ‘Hij was altijd zo druk’, zei hij. ‘Zó druk.’ Het was voorzichtig gezegd. Mijn vader was altijd zo druk dat hij geen tijd overhield om ergens bij stil te staan, al stond het in brand. In het besef dat hij zo niets gedaan kreeg – ‘Och, grote God, ik weet niet wat ik het eerste of het laatste moet doen’ – werd hij nog een beetje drukker.

Ik dacht aan de psychologe die eens had gezegd: ‘Je schrijft omdat je boos bent.’ En ik dacht eraan dat ik nog steeds gauw boos was. Niet meer zo vaak, gelukkig, dat scheelde alvast een hoop ruzie, gedonder en schaamte, maar nog altijd gauw, gauw genoeg in elk geval om mijn contract met de krant met nog een jaar te durven verlengen.

Achteraf is alles gemakkelijk. Dan zie je dat er een rechte lijn van het eerste schoolrapport naar de uitspraak loopt waarmee ik elf jaar later door het onderwijs in Drenthe zou worden uitgezwaaid: ‘Je moet maar wat met je handen gaan doen, liefst ver weg, op een schip of zo, want met je hoofd lukt het niet.’

Een paar maanden geleden stuurde een neef mij de tekst van ‘Wedstrijd’, een lied van Bram Vermeulen: ‘Papa kijk dan/ Papa kijk dan/ Papa kijk dan naar mij // Het is een wedstrijd/ het is een wedstrijd/ het is een wedstrijd die je niet winnen kan.’

Ik sorteerde de boeken en stopte ze in dozen. Ik dacht, de grote Johan Cruijff indachtig, maar je kan hem wel verliezen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.