In 150 woordenPaulien Cornelisse

Ik was er al twintig keer langsgelopen, het affiche waarop stond: Bel voor een wonder

Ik was er al twintig keer langsgelopen, het affiche waarop stond: Bel voor een wonder. Het was al vaal geworden, en nu pas bekeek ik het goed. Het bleek reclame te zijn voor Museum Catharijneconvent. Maar er stond wel echt een nummer bij, dus dat belde ik. Wie wil er nou geen wonder?

Daar stond ik, in de schemerende straat, compleet met zingende merel, en kreeg op vrij zakelijke toon een verhaal voorgeschoteld over een Nederlandse vrouw die in 2004 de tsunami in Thailand meemaakte vanaf een bootje voor de kust. Er zat een gruwelijk detail in het verhaal over een baby die langsdreef, meegesleurd door de terugtrekkende zee. De Nederlandse vrouw overleefde het echter, haar vriend ook, en toen bleek ze óók nog zwanger. Een wonder!

Niet voor die langsdrijvende baby natuurlijk, maar dat is precies het probleem met wonderen: er is zo veel ellende voor nodig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden