COLUMNArthur van Amerongen

Ik was al een kluizenaar dus de semizelfquarantaine is een peulenschil

Mijn uitgever vroeg of ik zin had om een coronaroman te schrijven. 

Een riant voorschot is meer dan welkom in deze tijd van pestilentiën, dus ik moest de beste man aan het lijntje houden. 

Na wat theatraal gekuch bromde ik: volgens mij is Adri van der Heijden nog steeds bezig met MH17, zijn opus magnum over dat vliegtuig. Als ik rond de Kerst met een novellette kom die Covid-19 heet, brult iedereen dat ik een vulgaire na-aper ben. 

Zijn grote Nederlandse roman heet MX17, zei mijn uitgever, want het is natuurlijk wel fictie. 

Wat is dat toch met de vaderlandse letteren? In de kist van Zestienhoven naar Faro bladerde ik door Siegfried van Harry Mulisch, nadat ik eerst het magazine van Transavia had verslonden. Maken die gasten niks mee dat ze The Boys from Brazil van Ira Levin plagiëren of een vliegramp verliteraturiseren tot een whodunit, al zal MX17 ongetwijfeld diverse lagen hebben. 

Mijn probleem is juist dat ik niks kan verzinnen. Daar komt bij dat mijn leven precies hetzelfde is als vóór de pandemie. Ik was al een kluizenaar dus de semizelfquarantaine is een peulenschil. Net als iedereen zit ik te pornosurfen en babyfoto’s te posten, omdat een of andere imbeciel dat een leuke challenge leek. 

Geweldig, zei de uitgever, dat ruikt naar Karl Ove Knausgård met zijn zesdelige romancyclus Mijn strijd

Heb ik in het Noors gelezen, verzuchtte ik, geen bal aan. Maar de Algarve is nu nóg saaier dan Knausgårds trollenland. Mijn treurige visserskroegen zitten potdicht en de wildpoepende Hollandse kamperaars voor mijn hut zijn met de noorderzon vertrokken. Bij de dorpspomp vernam ik dat er in Olhão één persoon met corona is geregistreerd. Die staat echter ingeschreven in het naburige gehucht Quelfes maar woont in Faro, dus vindt de burgemeester van Olhão dat er technisch gezien geen corona is in zijn stadje. Dit alles is niet eens een column waard, vriend. 

De uitgever werd steeds enthousiaster: wat te denken van Reis door mijn kamer. Jij kan dat, Don Arturo!

Ik citeerde uit mijn hoofd: ‘Ik ga niet reizen. Ik blijf rustig thuis op mijn studeerkamer. Ik zal u door mijn kamer laten reizen tot het u duizelt!’

Nee, riep ik, Biesheuvel is heilig. Een pastiche in de stijl van A.F.Th. en Harry is zo gepiept, maar Maarten is God. 

Weet je wat? Ik schrijf samen met Kluun en Saskia Noort een meezinglibretto, Covid-19, The MusicalCorona on Ice! Bel jij Jinek?

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden