ColumnAaf Brandt Corstius

Ik was al anderhalve dag niet in de Hema geweest, dus ik moest nodig twee paar sokken kopen

2020 bleek nog iets in petto te hebben: de Hema bij mij om de hoek gaat weg en wordt een Jumbo. Zodra ik dit nieuws hoorde, appte ik het aan alle mensen in de buurt die ik ken, waarop ik tevreden een gestage stroom huilemoji’s tot me nam. Daarna bleek er een petitie te bestaan om de Hema te behouden, die we dagenlang naar elkaar stuurden.

Maar zoals ze zeggen: na de onlinepetitie komt de rouw. Want de Hema om de hoek, en elke Hema, is natuurlijk meer dan een winkel. Het is een gevoel, een toevluchtsoord, een geruststelling. Het is een constante in je leven: het is een Hema.

Deze specifieke Hema was de plek waar ik toen ik zwanger was urenlang aan kleine pakjes en trappelzakjes ging voelen, zonder ooit iets te kopen, want ik wist niet hoe en wat precies in mijn vaag omlijnde toekomst. Het is de plek waar ik nu met mijn dochter heenga als we ergens heen willen gaan. Of ik sleep mijn zoon mee, met als letterlijke worst die ik hem voorhoud de Hemahotdog, met zijn mysterieuze Hemasaus die bijna mosterd is maar toch net niet. Of ik ga alleen, beetje naar oorbellen kijken, misschien heb ik nog drie onderbroeken nodig, ach ja, ik heb altijd drie onderbroeken nodig.

Als ik bovenstaande passage overlees, begrijp ik dat hier geen verdienmodel inzit. Vrouw gaat twee keer per week naar de Hema, koopt daar één hotdog, drie onderbroeken en vaak niets. En dit is wat iedereen die ooit in de Hema is geweest, koopt.

Het lijkt misschien alsof ik op de emotie speel als ik vertel dat die Hema daar al 87 jaar zit, dat ik iemand ken die er in 1954 een pop heeft gekocht, en dat een groot deel van de kassajuffrouwen er al zo lang werkt dat ze net zo iconisch zijn als de Hemaworst zelf. Maar dat is dus wel zo.

In de appgroepen circuleerde inmiddels een nieuw gerucht: de Hema zou verhuizen naar de leegstaande Coolcat verderop.

Nu was de maat vol: ik moest dit uitzoeken. Bovendien was ik al anderhalve dag niet in de Hema geweest, dus ik moest nodig twee paar sokken en een paar kinderslippers kopen.

Bij de oudste kassajuffrouw vroeg ik wat er ging gebeuren. Het was haar laatste dag, zei ze. Over een paar uur ging ze met pensioen. Later, na corona, zou ze met alle collega’s een hapje gaan eten. Wat er met deze Hema ging gebeuren, was nog niet zeker. Niemand wist iets. Hema, corona, het is ook allemaal hetzelfde.

‘Ik heb deze Hema nog gebouwd zien worden’, zei de kassajuffrouw. Dat leek me niet helemaal logisch, aangezien hij er al 87 jaar zit. Maar sommige verhalen moet je niet doodchecken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden