Column Chris Oostdam

Ik waardeer de kaartjes die ik krijg enorm, maar wat is de meerwaarde van een LinkedIn-contact?

Het regende kaartjes die veel troost bieden. Maar wat is de meerwaarde van een LinkedIn-connectie?

Het onverwachte nieuws dat ik zo ziek was, kwam niet alleen bij Ronald en mij hard aan; het is ook in mijn omgeving ingeslagen als een bom. Ik kan me daar wel wat bij voorstellen. Een redelijk sportief iemand die eigenlijk nooit ziek is en die ineens minder dan een jaar te leven zou hebben, dat drukt mensen met hun neus op de onvoorspelbaarheid van het leven en daarmee ook op hun eigen vergankelijkheid.

Het regende dan ook kaartjes en mailtjes en appjes, vooral in de eerste weken. Er zijn veel prachtige boeketten bezorgd, soms zo veel tegelijk dat ik niet wist waar ze te laten. Het is in de heftige tijd waarin je dan zit, waarin je zelf ook het nieuws moet proberen te bevatten en zien te verwerken, een ongelooflijke troost. Fijn te merken dat zo veel mensen met je meeleven. Er waren dagen bij dat men op het postkantoor de kaartjes voor mij al met een dik postelastiek bij elkaar gebonden had. Makkelijker voor de postbode.

Ik heb lang niet iedereen persoonlijk bedankt, maar weet dat het zeer gewaardeerd is. Ik heb een prachtige collage van alle kaartjes gemaakt, die in de gang hangt, en nog steeds komen er kaartjes bij.

Sommige reacties verbazen mij. Ik ben misschien een beetje ouderwets. Ik zit niet op Facebook, ik doe niet aan Twitter of Instagram of Tinder of hoe dat dan ook allemaal mag heten. Ik mail, ik app en ik gebruik mijn smartphone gewoon nog om te bellen. En voor een spelletje zo nu en dan.

Door toedoen van een vriend die actief is op LinkedIn – voor hem en in zijn functie is dat een zeer nuttig netwerk – ben ik een tijd terug in beeld gekomen van die organisatie. En kreeg ik mailtjes over mensen die ik misschien zou kennen en of ik daar maar op wilde reageren. Ik wilde dat niet en wilde ervan af, maar dat gaat zo maar niet: om me af te melden moest ik me eerst aanmelden. Daar trap ik niet in. Dus ik liet het erbij, klikte de mailtjes ongelezen weg en dacht bij mezelf dat het vanzelf wel zou opdrogen. En dat was ook zo, het werd steeds minder.

Maar nadat ik ben begonnen met mijn columns, kreeg ik ineens weer meer post van LinkedIn. Verzoeken van mensen die ik helemaal niet ken, maar die mij aan hun digitale kennissenkring wilden toevoegen. Ik begrijp dat niet zo goed. Fijn als je mijn stukjes met plezier leest, sla het gerust over als je het niks vindt, maar wat is nu de meerwaarde van een LinkedIn-contact dat je verder niet kent en waarmee je ook niets doet? Ik snap het niet. Ik val terug op mijn beproefde methode: ik klik de mailtjes ongelezen weg. Ook dit zal wel weer ophouden.

Het regende kaartjes, mailtjes en appjes: een ongelooflijke troost. Beeld Chris Oostdam
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.