ColumnIonica Smeets

Ik vroeg u om kleine en grote geluksmomenten naar mij te sturen. En dat heeft u gedaan

Vorige week citeerde ik hier Kurt Vonnegut die van zijn oom Alex leerde om op te merken wanneer hij gelukkig was en op zo’n moment te roepen of mompelen of denken: ‘Als dit niet fijn is, dan weet ik niet wat wél.’ Ik vroeg u om zulke momenten naar mij te sturen. En dat heeft u gedaan: in mijn inbox staan meer dan 130 kleine en grote geluksmomenten.

Bijvoorbeeld in de nieuwe vormen van contact nu we niet fysiek met mensen kunnen afspreken. De lange brieven en zelfgemaakte kaarten, de boterkoek die voor de deur stond of de tekening van een onbekend buurmeisje dat had gehoord over eenzame ouderen. Maar ook het telefoontje tijdens een eenzame avondwandeling, de dansleraar die via het scherm een meisje met Downsyndroom als een malle door de kamer liet swingen, de onlinequiz waar deelnemers konden doneren aan hun favoriete kroeg die nu dicht is en de virtuele familieborrel waarvoor ook oma van 82 zelf Zoom op haar telefoon aan de praat had gekregen.

Ook zijn er dingen die toevallig heel mooi uitkwamen. Zoals de 52-jarige Nederlander alleen op reis in Peru die besloot om zichzelf bij uitzondering eens te trakteren op een luxeappartement – net voordat daar de lockdown van kracht werd. Of degene die zich al vijf jaar ergerde aan een lelijk schilderij in huis en dat onlangs inruilde en nu gelukzalig naar een mooie prent kijkt.

Ouders schreven ook hoe bijzonder het is om thuis schooltje te spelen en zo een kant van hun kinderen te ontdekken die ze nog niet kenden. En een oma die Skype altijd maar stom vond, geeft nu met veel plezier een dagelijkse spellingsles via Skype aan haar kleinkinderen. Door de coronacrisis is ze een onderdeel van het gezin van haar zoon geworden. Andere gezinnen schrijven over onverwacht lange en fijne gesprekken met pubers en eindelijk tijd voor spelletjes. Iemand schreef dat ze de afgelopen week zowaar een verliefdheid voor haar eigen gezin had ontwikkeld.

Maar ook mensen die alleen thuis zitten meldden fijne geluksmomenten. Het liefste bericht was van iemand die al weken ziek thuis zat en eigenlijk vrij veel redenen zag om ongelukkig te zijn. Maar toen zette ze op een rijtje wat wél fijn was: de lieve vrienden die boodschappen brachten, met de zon op het slaapkamerraam luisteren naar De Brief voor de Koning en de lelies die uitkwamen in de bloemen die ze kreeg. Anderen schreven over de rust, de tijd voor jezelf en de klusjes die jaren uitgesteld waren. Of over het simpele genoegen van parfum opdoen voor jezelf.

Hardop moest ik lachen om degene die schreef dat haar hart een sprongetje maakt bij de naam Tedros Adhanom Gebreyesus, omdat het zo’n geweldige naam is. Ik denk voortaan aan haar bij alle nieuwsberichten met de directeur van de Wereldgezondheidsorganisatie.

Ten slotte waren er veel geluksgevoelens dankzij de natuur. Het geluid van een roerdomp. De nog kale beukenbomen tegen de strakblauwe lucht. Een koolmeesje in een net opgehangen nestkastje. De magnolia’s die bloeien. Jonge eendjes die over het gras dribbelen. De lente met alles dat opbloeit en al het nieuwe leven dat geen flauw idee heeft van wat corona is. Als dat niet fijn is, dan weet ik niet wat wél.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden